Blog toppers Yvonne schrijft… en mijn eerste vlog!

Na meer dan een jaar bloggen wordt het wel eens tijd om de balans op te maken. Shame on me, maar ik ben niet zo’n cijfertjesmens. Toch blijkt het superleuk om achter de schermen te kunnen zien welke blogs er goed worden gelezen. Weet ik gelijk op welk spoor ik verder moet gaan! Zelf ben ik vooral blij met de resultaten van mijn shoppingblogs. Maar ook persoonlijke blogs lezen jullie gezien de cijfertjes graag. Hier mijn toppers. Welke blog vond jij het beste? En moet ik daarnaast ook meer gaan vloggen? Helemaal onderaan vind je mijn eerste  probeersel…

Bovenaan de top van best gelezen blogs staat tot mijn verrassing de blog over de mooiste (design-)agenda’s voor 2018! Die had ik al in oktober geschreven, vooral vanwege mijn frustratie over het mini-maatje van de vertrouwde Flow-agenda. Inmiddels ben ik helemaal gewend aan mijn agenda van Tinne-Mia, op de foto rechts bovenaan!

Op nummer 2 een mooie blog over Speelnatuur Tiengemeten, de coolste natuurspeelplek ever volgens zoonlief Sky. Die nog regelmatig vraagt wanneer we er weer naar toe gaan. Met hopelijk mooi weer in aantocht binnenkort maar eens gaan plannen. En wellicht zijn er nog andere natuurgebieden waar we voor Krant van de Aarde een bezoekje aan mogen brengen?

Tot mijn verrassing scoorde Dood aan de mazelen gelijk heel goed, de blog die ik precies een jaar geleden schreef op de verjaardag van mijn overleden broertje Vincent. Een persoonlijk verhaal dus waar ik zelf mee rondliep en dat ik nu eindelijk eens van me af wilde schrijven. Erover praten gebeurt binnen de familie nog steeds niet veel, maar ze hebben de blog wel allemaal gelezen en me ermee gecomplimenteerd, ook echt heel fijn.

Een recente blog die het goed deed, ging over het Olympisch record breien… Wellicht hadden de vele gouden medailles die Nederland won daar iets mee te maken…😊 Vond het zelf in ieder geval een leuke pakkende titel! En ik ben nog iedere keer blij dat ik de vrijheid krijg van Simply Breien om zo’n leuke rubriek vol te schrijven. Morgen ligt het april/meinummer in de winkels en kun je de nieuwe Yvonne breit… lezen op de blog!

Mijn insteek is behalve handwerk vooral interieur en design. De artikelen hierover doen het gelukkig goed, zoals deze blog over de nieuwe IKEA-collectie van Hay. Maar ook de recente blog over weer verliefd op je huis wordt al best redelijk wat gelezen. Dat geeft me een stok achter de deur om meer te gaan bloggen over mijn eigen klus- , handwerk en diy-avonturen in en rond huis. En wellicht er ook over te vloggen. Hieronder vind je mijn eerste probeersel op dat vlak. Vind je het wat?

Missen jullie nog onderwerpen waarover je (ook) graag wilt lezen? Ik zou zeggen: laat het weten, dan scherp ik mijn pen alvast voor weer een nieuwe blog!

Internationale Vrouwendag: het verhaal van Rosie

Als nieuwsgierige journalist mag ik graag kranten lezen, of ze nu een dag of soms al een maand oud zijn. Hoe gedateerd ook, ik ontdek er nog de mooiste pareltjes in. Zoals het verhaal in de Volkskrant over de vrouw die model stond voor de welbekende Amerikaanse We-can-do-it-poster, Rosie genaamd. Op Internationale Vrouwendag zet ik haar graag in het zonnetje.

Naomi Parker Fraley bleek onlangs op 96-jarige leeftijd te zijn overleden, nadat ze pas zeven jaar geleden had ontdekt dat een foto van haar als fabrieksarbeidster model had gestaan voor de wereldberoemde illustratie. Hoe kwam dit zo? Dat vrouwen buitenshuis werkten was ten tijde van de Tweede Wereldoorlog geen vanzelfsprekendheid. Maar in de oorlog moest het wel, omdat veel mannen aan het front vochten. Toch had niet iedere vrouw er trek in om het aanrecht te verruilen voor de lopende band. Reden voor het starten van een grote campagne waarbij vrouwen elkaar opriepen om ook in de fabrieken aan de slag te gaan. Dit alles onder het motto “We can do it!” ofwel: “We kunnen het aan!”

De fotograaf J. Howard Miller maakte foto’s van vrouwelijk fabrieksarbeiders, de zogenoemde Rosie the Riveters: vrouwen die met man en macht hun steentje bijdroegen aan de oorlogsindustrie. Aan de hand van een van deze foto’s werd de bewuste Rosie-poster gemaakt. Per abuis kreeg echter de verkeerde vrouw de credits om model te hebben gestaan. Pas bijna 70 jaar later (!) ontdekte Naomi Parker Fraley tijdens een bezoek aan een oorlogstentoonstelling dat haar foto als uitgangspunt was genomen. En bewoog ze hemel en aarde om alsnog hiervoor erkenning te krijgen. Met succes.

Kijk, van die spirit, daar hou ik van. Het spat van de poster af tot en met de rood-met-witte-stippen hoofddoek aan toe. Daarom had en heeft deze poster ook een speciaal plaatsje in mijn hart. En mede daarom draag ik binnenkort zelf met trots de pruik van Rosie als ik tante Em speel in de bekende musical The Wiz, in de sprankelende bewerking van Martine Bijl. Gek genoeg – of juist niet! – maakt die pruik me gelijk een stuk steviger van mijn zaak: I can do it! Kom je kijken? We spelen op vrijdag 16, zaterdag 17 en zondag 18 maart in totaal vijf voorstellingen in theater het Klooster in Woerden. Komt dat zien!

Brood op de plank: hoeveel verdien jij?

Ik ben alweer 30 jaar journalist. Vooral en nu ook weer freelance journalist, alhoewel ik de nodige banen in de kranten- en met name tijdschriftenwereld heb gehad.  Maar de freelance journalistiek was en is nu eenmaal iets makkelijker te combineren met het drukke leven thuis… Niets mis mee, zou je zeggen, behalve dan dat iedereen wil weten: Wat verdien je daar nou eigenlijk mee? Nou, niet veel, moet ik eerlijk bekennen. En daar baal ik van. Want er moet wel brood op de plank komen!

Nu is het inkomen niet een onderwerp dat net zo gemakkelijk wordt aangesneden als een halfje bruin. Het blijkt zelfs een van de laatste taboes van deze tijd te zijn, gezien ook de grote belangstelling voor het tv-programma Wat verdien je? Daarin kwam een freelance journaliste aan het woord die vertelde wat ze voor een artikel kreeg van vierhonderd woorden waar ze vijf uur aan had gewerkt: € 57,80. Geen kattepis, maar ook geen salaris waar je gelijk luxebroodjes van gaat kopen. Er werd furieus gereageerd door en op de (social) media waarna de betreffende journaliste in een column voor de Nederlandse Vereniging van Journalisten liet weten: Ik vertrek. Wat hier thuis tot de snedige opmerking leidde van oudste dochter (stage lopend in de televisiewereld): Als ze een bed and breakfast gaat beginnen kan ze zo in dat andere programma terecht… 😊

Alle respect voor de ongetwijfeld moeilijke afweging om tot dit besluit te komen. Maar toch: moet een lange journalistieke loopbaan zo eindigen? Is een mooi artikel echt geen knip voor de neus meer waard? Toevallig werd op dezelfde dag een prijs uitgereikt aan de Journalist van het Jaar. Dit jaar een duo: Follow the Money-journalisten Eric Smit en Kim van Keken. Zij onderzochten de handel en wandel van VVD-voorzitter Henry Keizer en bewezen dat hij zichzelf verrijkte bij de overname van een begrafenisonderneming. De serie artikelen die zij hierover schreven leidden tot het aftreden van Keizer.

Blijkbaar kan het dus wel: diepgravende journalistiek verrichten en er ook nog je brood mee verdienen. Maar dat geldt maar voor enkelen. Het gros moet voor een hongerloontje aan de slag bij al die kranten en tijdschriften die geen geld meer willen uittrekken voor een mooi artikel, laat staan een grote primeur. Die taak is nu aan sites als Follow the Money toebedeeld. Geef ons broodschrijvers niet alleen heden ons dagelijks brood, maar ook meer van dit soort opdrachtgevers. Zodat er weer echt mooie verhalen boven tafel kunnen komen, waarmee we  een goed belegde boterham kunnen verdienen. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten toch?

Overigens is mijn tarief beslist niet aan de hoge kant. En kan er altijd worden onderhandeld over de prijs. Maar: aan een mooi artikel hangt wel een prijskaartje! En soms ook niet: aan dit artikel van 500 woorden heb ik twee uur gewerkt voor een uurprijs van nul-komma-nu-niks… En jij: wat verdien jij? Genoeg voor een lekker belegde boterham? Of mag het best een beetje meer zijn? Biecht maar op: hoe meer openheid, hoe beter!

Gelukkig NIEUW jaar! Ik ga knallen, doe je mee? 1/52

Ik hou van nieuwe dingen. Of het nu een nieuwe film is, een nieuwe winkel, een nieuwe hobby, een nieuw boek: ik word er super blij van. En ook het nieuwe jaar is altijd iets waar ik met veel plezier in duik. Nieuwe ronde, nieuwe kansen toch? Wie weet wat zo’n fris nieuw jaar ons allemaal weer brengt. Plannen en ideeën genoeg, ook voor deze blog! Het nieuwe notitieboekje van de Hema ligt al klaar om ze voor de 52 weken bloggen met Petra allemaal op te schrijven. Hopelijk heb ik aan 80 bladzijdes genoeg…

Nieuw, nieuw, nieuw: het is een woord waar ik als een magneet naar toe wordt getrokken. En dus werd ik journalist om dagelijks bovenop het nieuws te mogen zitten, ging ik een aantal jaren later styling studeren om zo met de nieuwste trends op mode- en interieurgebied bezig te kunnen zijn en werd ik nog niet zo lang geleden blogger omdat ik hiermee weer allerlei nieuwe (mooie/leuke) dingen kan gaan doen en ontdekken. Zoals bloggen bijvoorbeeld 😉

Het afgelopen jaar heb ik best geworsteld met de vraag hoe deze blog verder vorm te geven. Voor 2018 heb ik mezelf voorgenomen dat niet meer te doen. Ik wil nu wel eens ‘gewoon’ gaan schrijven over alle leuke dingen die ik doe, zie, ontdek en meemaak. Ook wil ik jullie als lezers daarin meetrekken. Door bijvoorbeeld niet pas achteraf een verslag te geven, maar ook vooraf al dingen aan te kondigen en jullie daarvoor warm te maken. Wie weet komen we elkaar dus nog wel ergens tegen dit jaar!

Verder wil ik naast veel schrijven, zelf vooral ook veel meer (creatiefs) gaan doen. Meer fotograferen, meer stylen, meer handwerken, meer andere (nieuwe) hobby’s uitproberen. Dat geeft automatisch al meer stof tot schrijven. En vooral: meer lol in het leven. Want alleen maar achter mijn computer zitten (schrijven, surfen, mails beantwoorden, administratie doen) is ook niet alles…

Last but not least wil ik niet alleen het nieuwe jaar, maar iedere nieuwe dag zien als een kans om te mogen groeien en bloeien. Onder het motto: alles wat je aandacht geeft, groeit. Zo ook hopelijk deze blog. Ik ga ervoor! En jij, doe je mee? Ik hoop dat het voor ons allemaal een knallend nieuw jaar mag worden met eindeloos veel nieuwe mogelijkheden!

PS Dit is blog 1 in het kader van de 52-weken-challenge. Wat denk je: maak ik de 52 weken vol 🙂

Vooruit, nog één keer terugblikken op 2017 dan

Een blog over het afgelopen jaar 2017 mocht natuurlijk niet ontbreken. Het jaar waarin ik 50 werd en (opnieuw) de bloggerspen oppakte. Het jaar ook waarin ik zowel op privé- als op werkgebied ontzettend veel leuke dingen heb gedaan. Stom dat je je dat pas realiseert als je alle foto’s nog eens rustig bekijkt en je agenda doorbladert, iets waar ik in de stille tijd tussen Kerst en Oud & Nieuw eindelijk eens de tijd voor heb genomen. Waarbij ik me in ieder geval alvast voornam: terugblikken en dankbaar zijn is iets wat ik beslist vaker ga doen in 2018! Heb jij 2017 ook op een goede manier kunnen afronden? Was het een mooi jaar voor jou? Wat ga je meenemen naar 2018? Nieuwe ronde, nieuwe kansen, maar gewoon doorgaan op de ingeslagen weg is ook niet verkeerd 😉

Doelstelling

Lekker op stap gaan met mijn gezin en/of voor mijn blog is iets wat ik in ieder geval beslist weer wil gaan doen in 2018. Zeker als het elkaar overlapt – zo had ik in 2017 een superleuke dag met jongste zoon en manlief in Tiengemeten – word ik helemaal happy. Niet alleen schrijven maar ook fotograferen is helemaal mijn ding. Hiermee heb ik afgelopen jaar Instagram bestormd.  Superleuk om allemaal nieuwe volgers te krijgen (rond de honderd inmiddels al!) en mee te doen aan ‘opdrachten’, zoals de hashtag #bestnine2017. Zou het lukken eind volgend jaar pak ‘m beet 250 volgers te hebben? Lijkt me een mooie doelstelling voor 2018.

Groei

Evenals het verder doorgroeien met mijn blog met behulp van de tips van Petra Wiebenga. Op de valreep van het nieuwe jaar heb ik me ingeschreven voor haar challenge om iedere week, 52 weken lang, met mijn blog aan de slag te gaan. Lijkt me toch iets relaxter dan de Blogchallenge van februari 2017, waarbij we iedere dag met onze blog bezig waren. Dat was zeker gezien mijn verjaardag in die maand wel erg hectisch. Maar ik heb er ontzettend veel van geleerd! Onder meer dat je het gewoon moet gaan doen… Op wat voor manier dan ook. Een van de dingen die ik heb geleerd is dat lijstjes altijd populair zijn bij bloglezers. En ik moet zeggen: ze zijn ook leuk om te maken! Hier volgen dus een paar lijstjes (vijf om precies te zijn) van mijn hoogtepunten van het afgelopen jaar.

Mooiste films 2017

  1. Down to Earth, echt een filmhuisfilm, zeggen we hier thuis. Waarmee we bedoelen dat je zo’n soort film niet gewoon hap-slik weg kauwt, maar er nog heel lang zoetjes van kunt nagenieten door de mooie beelden en/of mooie inzichten die je erdoor hebt gekregen…
  2. Beauty & The Beast, de live-action bewerking van de bekende Disney tekenfilm. Dankzij het mooie ingetogen spel van Emma Watson en een paar fraaie nieuwe liedjes toch ook weer een schot in de roos… Ofwel de overtreffende trap van mooi, mooier, mooist!
  3. Coco, inderdaad, nog een Disney-film, je bent fan of niet… Het verhaal over een Mexicaans jongetje dat zijn familie in het dodenrijk komt opzoeken is duizelingwekkend knap in elkaar gezet. En bewijst dat je ook zonder 3d-bril op helemaal kunt verdwijnen in een film. Die trouwens beslist feestelijker en kleurrijker is dan je op basis van de inhoud zou denken.
  4. Ook de film Ballerina betovert. Gek dat sommige mensen niets met animatiefilms hebben. Zeker als het goed is gedaan vergeet ik haast dat het ‘maar’ getekend is. Ik leef helemaal mee met de passie van een meisje dat haar droom probeert te verwezenlijken. En – spoiler alert – daar vanzelfsprekend in slaagt.
  5. Weg van jou. Geen Disney, geen kinderfilm, gewoon een mooie, Nederlandse film. Die vooral door de beelden van Zeeland doet verlangen naar ook zo’n plekje om te wonen. Na het zien van de film – op oudste dochters 21e verjaardag, gratis dankzij kaartjes van de Utrechtse Jaarbeurs, midden in de week en ’s ochtends vroeg in een verder bijna lege zaal/bioscoop – viel de drukte van de stad extra rauw op ons dak.

Mooiste tv-series/programma’s  2017

  1. Wie is de Mol natuurlijk, met dit jaar de wel heel mooie setting Oregon in Noordwest-Amerika. Jongste zoon wist al gelijk dat Tim de mol was. Ik bleef maar aanwijzingen opschrijven en kwam er nog niet uit! Zoals ieder jaar eigenlijk bloedstollend spannend tot het laatst, nu extra omdat bleek dat de mol zelf ook niet alles wist…
  2. Seizoen 7 van Game of Thrones, geen uitleg nodig toch? De maanden daarvoor had oudste zoon me overgehaald deze serie eindelijk eens te kijken, met als gevolg dat we in een paar maanden tijd zes seizoenen er razendsnel doorheen jasten. Geweldig gemaakt, met als hoogtepunt de finale-aflevering. Die we dan ook live wilden en gelukkig ook konden zien in de bioscoop.
  3. Seizoen 6 van Homeland, nog zo’n serie die eigenlijk geen nadere toelichting behoeft. En die spannender was dan ooit doordat de schrijvers zo dicht op de actualiteit zaten, met de eerste gekozen vrouwelijke president en de nodige intriges waarbij nep-nieuws op sociale media een grote rol speelde…
  4. Seizoen 2 van Stranger Things, opnieuw een tv-serie. Deze kwam ik dankzij oudste dochter op het spoor. Door de jaren 80 setting deed het me heel erg denken aan het in die tijd razend populaire Twin Peaks. Maar het bleef/bleek beslist spectaculairder dan het tweede seizoen daarvan dat ik via Videoland zag.
  5. The Passion hoort als evenement ook op deze lijst thuis, al is het maar één keer per jaar op televisie. Stiekem kijken we wel vaker: we hebben alle dvd’s van de inmiddels zeven edities. Vooral het lied Bloed, zweet en tranen van Charly Luske blijft kippenvel veroorzaken.

Mooiste musicals/muziekuitstapjes 2017

  1. Het Pauperparadijs. Zeker nu ik zelf op de planken heb gestaan, heb ik nog meer bewondering gekregen voor musicalspelers. Die in dit geval in Drenthe in weer en wind buiten stonden te zingen, dansen en acteren alsof hun leven ervan afhing. Waardoor ze een historisch verhaal ontroerend mooi tot leven wisten te brengen. Fenomenale cd ook, inmiddels helemaal grijsgedraaid.
  2. Concert van The Piano Guys. Sinds oudste dochter dit duo op YouTube ontdekte hebben we al vele cd’s gebrand met de mooie bewerkingen van klassiekers uit de pop- en filmgeschiedenis. Zo goed zullen wij nooit piano en cello leren spelen, maar het is leuk ervan te dromen…
  3. Doordat ik VIP-lid werd van de Bankgiroloterij, kreeg ik twee gratis kaartjes voor een musical naar keuze. Het werd Hair: die hippiesfeer staat nog steeds als een huis. En de naaktscène van de hele cast vlak voor het doek viel voor de pauze was natuurlijk hilarisch!
  4. De musical Roodkapje werd in de zomervakantie voor maar een paar euro in onze stad vertoond. Superleuk om daar met mijn twee kleine nichtjes naar toe te gaan, op hetzelfde veld waar ik met mijn eigen kinderen ook al zo veel van dit soort voorstellingen heb gezien…
  5. Optreden van harpist Remy van Kesteren tijdens het Bevrijdingsdagfestival in Utrecht. Altijd een speciale dag, 5 mei, omdat het tevens de verjaardag van mijn vader is/was. Met een spetterend optreden van iemand die beide zonen en ik alleen van Wie is de Mol kenden. Jammer dat hij daar toen alweer zo snel uitvloog…

Mooiste nieuwe aanschaffen 2017

  1. Nieuwe lamp voor in de woonkamer van Van Tjalle & Jasper, de Granny Smith in een mooie kleur groen. Ik zag ze op de VT Wonen & Designbeurs en kon er niet meer omheen: dit moest ‘m worden! Alleen nog even ophangen…
  2. Ook de nieuwe mobiel wacht nog op ingebruikname. Inmiddels heb ik een perfect nieuw hoesje gevonden met een mandala erop, dus…
  3. De nieuwe gele Dopper komt vooral bij de musicallessen goed van pas. Gek genoeg viel me bij deze limited edition pas later op dat er de naam ‘Vincent’ op stond. Naar de schilder van de zonnebloemen Vincent van Gogh natuurlijk, maar zo heette ook mijn overleden broertje. Over zijn ziekte schreef ik mijn best gelezen blog van 2017.
  4. De Kikkerland fotohanger had ik al even op het oog, maar pas toen ik de koperen versie zag ging ik overstag. Die hangt nu superleuk aan de lamp boven de keukentafel, met alle kerstkaarten eraan.
  5. De Hay bijzettafel die nu in mijn nieuwe werkhoekje als printertafel in gebruik is genomen. Want o ja, er bleef ook nog tijd over om te werken 😉

Mooiste werkervaringen 2017

  1. Veel geblogd en als kers op de taart naar de studiedag Blogger by Nature geweest voor nog meer inspiratie!
  2. Een Scandinavië special gemaakt voor Krant van de Aarde.
  3. Meegewerkt aan de totstandkoming van het eerste (en enige) nummer van het brei- en haakblad Yarnie magazine, leuk om daarvoor ook weer wat aan fotostyling te hebben gedaan.
  4. Voor het eerst uitgebreid naar de Dutch Design Week geweest in Eindhoven. Waar ik ook mijn 50e verjaardag had gevierd, dus al een beetje de weg kende. Maar nog verdwaalde tussen alle fantastische dingen die op dit evenement zijn te zien!
  5. Weer (meer) naar handwerkbeurzen geweest. Vooral de workshop kleur bij Loret Karman sprong eruit, maar ook de ontmoeting met Nienke Landman was erg leuk, temeer omdat ik net haar nieuwste handwerkboek had geredigeerd. Dat werk voor de uitgeverijen Forte en Kosmos doe ik steeds meer en nog steeds met heel veel plezier.

Kortom: helemaal geen slecht jaar dus. Met heel veel bezigheden waar ik in 2018 graag een vervolg aan wil geven. Met hopelijk ook weer genoeg nieuwe leuke dingen om te doen en van te leren. En met als goed voornemen een wijze les van mijn moeder: niet klagen, maar dragen. Je wilt veel bloggen? Prima, maar dan moet je ook schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Je wilt veel interieurinspiratie geven op je blog? Oké, dan moet je dus klussen en stylen tot je een ons weegt. Nog meer leuke dingen beleven? Tja, dan moet je toch echt de deur uit: gaan met die banaan! Juist het steeds zo twijfelen en treuzelen belemmert de voortuitgang. Het hoeft in 2018 niet perfect te zijn, goed genoeg is ook voldoende!

Twee maanden later: de oogst van Blogger by Nature

Goodiebag Blogger by Nature

Officieel is augustus de oogstmaand, maar ik heb november die titel gegeven. De afgelopen tijd ben ik namelijk flink op stap geweest voor mijn blog, nu is het moment aangebroken om alle info goed te verwerken en verdere stappen te ondernemen. Hard werken hoor, zo’n blog, daar kunnen zelfs de organisatoren van Blogger by Nature – toch alle drie zeer ervaren – van mee praten. Precies twee maanden geleden was  ik op dit event. Wat heeft het me gebracht en vooral: wat ga ik verder met de opgedane kennis en ervaring doen?

Via Marguerita hoorde ik voor het eerst van Blogger by Nature. Vorig jaar had ik Meet the Blogger bezocht – lees hier mijn eerste blog hierover –  maar dit bleek net even wat dichterbij (in een mooi designhostel van Stayokay op de Utrechtse Heuvelrug) en toegankelijker, lees: Nederlandse sprekers met volop ervaring in ons eigen kikkerlandje. Grappig: bij de titel dacht ik eerst letterlijk aan natuurbloggers… en niet aan karakter of aard wat het woord ‘nature’ eigenlijk betekent… Vandaar dat ik de gekregen tas buiten fotografeerde. En het zwarte t-shirt nog niet heb aangedaan. De kleur is voor mij wat tegennatuurlijk, vandaar. Maar misschien moet ik het gewoon gaan pimpen, leuk voor een blog alsnog. 🙂

Want regel nummer 1 die je als aanstormend blogger moet leren: pak je goodiebag gelijk uit! En dan niet alleen de grote cadeaus waarmee je zo leuk kunt scoren op Instagram, maar ook juist alle kleinigheidjes, visitekaartjes en flyers. Behalve veel aangeboden kortingen en aanbiedingen – die meestal niet onbeperkt geldig zijn, helaas pindakaas! – haal je er namelijk een heleboel inspiratie uit voor weer nieuwe blogs. Ik heb de neiging alle gekregen tasjes netjes in mijn werkkamer te parkeren met het voornemen de inhoud wanneer ik tijd heb eens te gaan bestuderen. Regel nummer 2: die tijd moet je maken!  En regel nummer 3: het is gelukkig nooit te laat om er nog iets mee te doen.

Sprekers

Waar is die dag over gesproken? Dat weet ik mede dankzij mijn hippe schriftje en pen van de Hema nog goed:  SEO voor beginners, Fotograferen met je smartphone en Verdienen met je blog. Het verhaal over SEO was leuker dan ik had verwacht. Goede content draait volgens Nathan van Letterzaken namelijk om schrijven. Hoe meer hoe beter, dan komt de rest vanzelf… Met de tips van Mirre van Mirre op Reis over fotograferen met je smartphone kreeg ik gelijk weer de smaak te pakken, wat kun je hiermee leuke dingen doen! En met Instagram scoor je daar gelijk mee, zelfs al live in de les. Met het aanmaken van een bedrijfsprofiel heb je ook de cijfertjes erbij, dat wist ik niet, en ik leerde dat 30 tags helemaal niet raar is als je een breed publiek wilt aanspreken, lees: meer volgers wilt hebben. Van de tips van Joyce van Mamsatwork over geld verdienen met je blog vond ik de allermooiste: blijf niet afwachten maar stap gewoon op een opdrachtgever af! Ook al denk je dat je blog te klein of niet geschikt is: jouw enthousiasme kan een opdrachtgever over de streep trekken om toch met jou in zee te gaan. Een tip die ik gelijk in de praktijk heb  toegepast, maar daarover later meer. 😉

Collega-blogsters

Eerst even iets over de aanwezige collega-bloggers, zo leuk om met elkaar ervaringen uit te wisselen en te ontdekken dat iedereen eigenlijk over dezelfde dingen onzeker is. Terwijl dat vaak gezien de blogs helemaal niet nodig is! Wie heb ik allemaal gesproken? Barbara van Mama met een blog natuurlijk, we kenden elkaar al van een eerder event. Toevallig kwam ik twee bloggers tegen die allebei over geldzaken schrijven: het gesprek met Emmy van  Budgetdiva bracht me op het idee mijn rubriek in Simply Breien te vullen met tips over hoe je goedkoop je hobby  kunt beoefenen. Tijdens de overheerlijke lunch sprak ik met Petra van Zizi & Mala die van een kinderwebwinkel naar een eigen mamablog wilde overstappen. Benieuwd hoe het haar nu vergaat. Is ze al bijna net zo ver als Amanda met haar blog Kiddows? En Elisa van Flitter Fever bleek druk met (schrijven over) reizen, waar zou ze nu uithangen? Pas later ontdekte ik (via de afterparty op Instagram) Ilse van Interiortwin, een leuke interieurblog die ik nu volg. En kreeg ik nieuwe volgers als Geja van gejavandergreef.nl Waarschijnlijk waren er nog veel meer interessante mensen die ik had willen spreken… Volgende keer graag een lijstje, lieve mensen van de organisatie!

Netwerken

Op het Netwerkplein stonden interessante partijen om visitekaartjes mee uit te wisselen, en dat werd dan ook druk gedaan. Echt zo’n zaaltje waar ik altijd even aarzelend op de drempel blijf staan voor ik me er volop in stort… De kleurrijkste ontmoeting was met Joost van Alpha Communications, een groen persbureau dat informatie verzamelt en verspreidt over bloemen, planten en aanverwante zaken. Ook van dit bureau kreeg iedereen een goodiebag. Hierin een lieve kalanchoe in een kleur naar keuze (roze natuurlijk!), nog een plantje van de Hartstichting – vergeten uit te pakken en dus overleden, daar veranderen de bijgevoegde Pokemon-tabletten voor kamerplanten echt niets meer aan – en tulpenbollen met een schepje van Gardenia erbij om die in november – nu dus! – te gaan planten, onder het motto: Tegel eruit, bloembol erin.

Thuis had ik al goed gekeken met welke partij ik graag wilde praten en Media Tornado  stak er met kop en schouders bovenuit. Bloggen over speelgoed, spelletjes, dvd’s en films: wie wil dat nou niet? Ik kreeg een mooie folder mee met gebreide spulletjes op de voorkant, heel rustig en huiselijk. Ja, hier zou ik graag wat mee doen! Dat geldt ook mediabureau RVG  dat onder meer Jysk vertegenwoordigt. Ik begreep van Leonie dat dit bureau iedere keer een op maat gesneden pr-campagne maakt. Voor Jysk is gekozen om bloggers met een bepaald budget te laten shoppen: ik hou me aanbevolen! En met de invalshoek van interieur en Scandinavië op mijn blog heb ik hopelijk wel wat in in huis omdat te mogen doen. 🙂 En ook bij de PR factory zou ik me beslist thuis voelen: ze vertegenwoordigen merken als Sanoma, Hasbro en Monopoly: allemaal merken die staan als een huis! 😉

Zakcentje

Voor de stand van Philogirl was ik speciaal nog naar de kapper geweest. Dit  communicatiebureau had georganiseerd dat er een mooie profielfoto werd gemaakt van iedereen die we een week of twee later in de mailbox ontvingen. Alhoewel op zich een mooi portret ben ik ‘m nog niet gaan gebruiken. Ik zie er voor mijn doen toch wat te serieus, lees:  ouwelijk uit. Terwijl ik met mijn  profielfoto op Facebook – een vakantiefoto uit Parijs – werd geschat op 27! Misschien moet ik eerst eens een tijdje de Jellyfish crème tegen wallen gebruiken die ik van Ralf van Orange Planet kreeg en dan nog eens zo’n foto laten maken. Leuke site trouwens, vol unieke producten. Ook een handcrème zat er in de goodiebag, waardoor ik nu veel ‘smoother’ mijn stukjes kan typen… En ze zoeken altijd bloggers die over hun producten willen schrijven… Niet verkeerd, met ieder linkje krijg je dan toch weer een (zak)centje binnen.

Geld verdienen kan sowieso heel gemakkelijk met iedere link, leerde ik van Klaas van Linkpizza . Waarom doe ik er dan – nog steeds – te weinig mee? Tja, ik wil wel, maar er staan al zoveel dingen op mijn to-do-lijstje. Eerst wilde ik mijn blogposts – 50 inmiddels, ja, ja – categoriseren (dat is nu gedaan), daarna wilde ik de SEO gaan aanpakken met Yoast (inmiddels geïnstalleerd), vervolgens heel veel gaan schrijven (nu druk mee bezig), de links gelijk goed doen en ook van de oude blogs er nog in zetten (wordt vervolgd), alle foto’s checken (vooral vanaf nu eerst een titel geven alvorens ze te plaatsen zodat ze vindbaar zijn voor Google) en tenslotte kijken wat ik nog meer met affiliatie marketing kan doen. Bij bol.com had ik me daarvoor al als partner aangemeld, maar ook dit moet ik allemaal nog verder uitwerken en aanpakken. ik zei al: bloggen is hard werken! En dan heb ik het nog niet eens over alle social media die je als blogger moet bijhouden, je Instagram voorop…

Surprise

Kom ik gelijk weer terug op die goodiebag, wat zat daar verder nog aan zonnige verrassingen in?

  • Kaartspel van coolgift.com. Net zo’n soort webshop als Orange Planet heeft, met (te) gekke, aparte producten. Leuk om ook hier eens een shopblog van te maken! Ze worden zelfs genoemd op Flavourites dus hip zijn ze zeker… En ze hebben categorieën als ‘kleur in je interieur’ waar ik gelijk op aansla. Met het intikken van zoekwoorden als ‘retro’, ‘design’ en ‘knit’ komen de leukste dingen naar boven, bijvoorbeeld placemats met een testbeeld erop, onderzetters in de vorm van elpees (yeah, die hebben we thuis ook!) of een pakket om zelf een hond te breien. Ook hier kun je als blogger producten aanvragen en uitproberen, cool! Ga ik zeker doen.
  • Een deurhanger van hiphuisje.nl. Kinderkamers ben ik helaas een beetje uit, maar deze zou ik best aan de deur van mijn werkkamer willen hangen als ik die had (ik werk in een hoekje van de woonkamer). Met Sst… aan de ene kant en Dream big aan de andere kant is het wel heel toepasselijk…
  • Een speenkoord van Made by Bir, bijna nog leuker dan de gehaakte die ik voor mijn boekje  maakte… Wellicht kan ik er nog gehaakte slofjes bij doen, wordt het helemaal een geweldig kraamcadeautje en dat had ik nou net nodig!
  • Slaapmasker van So Baggy. Lijkt me heerlijk om te gebruiken, met de wintertijd is het nu eerder licht terwijl ik dan juist nog wel een uurtje langer wil slapen. En met de kortingbon (onbeperkt geldig, bedankt!) kan ik wellicht slagen voor oudtse dochter haar 21e verjaardag, binnenkort, zelf ben ik op dit gebied met mijn verjaardag juist goed verwend.
  • Bon voor gratis sessie bij Haloclinic, om weer vrijer te kunnen ademhalen. Met mijn vele allergieën baren mijn luchtwegen me altijd wel een beetje zorgen. Met een zoutbehandeling schijnt dat een stuk beter te worden allemaal… Mmm, misschien lekker maar eens doen, mezelf verwennen: daar krijg ik meer energie van en dan kan ik ook beter mijn werk doen!
  • Een zandloper van waterspaarders.nl. Ik hou van een frisse douche voordat de werkdag begint. Dat helpt altijd mijn hoofd helder en mijn lijf schoon te krijgen. Maar een half uur of nog langer onder de douche staan is niet zo vriendelijk voor de Aarde…
  • Badslippers van Fine Living. Die kan ik aantrekken als ik ’s avonds (5 minuten max, ik beloof het!) onder de douche heb gestaan om alle werkstof van me af te spoelen. Ik leerde dat dit geen merk is, maar een lifestyle kanaal van Ziggo. Jammer dat we bij de concurrent zitten, zo te lezen zou ik hier vaak naar toe zappen.
  • Bon en ketting van Miss Etam met een toepasselijke. Oudste dichter is fan van de leuke blousejes met name, dus die kreeg de kortingbon, maar het kettinkje houd ik lekker zelf, goede reminder! En daarbij brengt het klavertje vier vast geluk.
  • Kortingbon voor gepersonaliseerd boek met naam van je kind. Gezien de leeftijd van mijn kinderen (bijna 21, 19, 17 en 10) zou ik mezelf geen mamablogger (meer) willen noemen, maar producten voor kinderen vind ik toch stiekem nog steeds superleuk, zeker als de webshop de magie van mijn naam heet. Mijn naam,  Yvonne, betekent boogschutster met de iepenhout boog, een hele flexibele houtsoort zodat ik bijna alles kan raken wat beweegt. Dat past wel bij mij en mijn scherpe pen. Ook mijn kinderen hebben betekenisvolle namen, dat cadeau gaven we ze graag voor hun hele leven mee.
  • Over cadeaus gesproken: met zorg ingepakt kwam er uit de goodiebag ook nog een kaart en visitekaartje met lieve boodschap van Karin van Lieverdeliefste. Prachtig geïllustreerd zoals al haar producten die ze via de webshop verkoopt. Zoals een naamposter (!) of, handig voor de komende decembermaand, de service om van je sintgedichten een mooi opgemaakte brief te laten maken met bijpassende illustratie. Toch leuker dan mijn eigen frutsels in standaard lettertype comic sans…
  • Hé, surprise, er ligt nog iets op tafel, een uitsteker in de vorm van een checkbox met een vinkje erdoor. Leuk om eens zandkoekjes mee te gaan maken. Kan ik met een toepasselijk koekje bij de thee weer een klus van mijn lijst afvinken: deze blog schrijven… Done!

PS Schrijven kan ik wel, is me altijd verteld, maar veel bloggers blijken daar toch mee te worstelen. Wellicht mag ik op het tweede Blogger by nature event een praatje houden over de voorwaarden voor een goede tekst op je blog? Bij deze een open sollicitatie. Voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek sta ik altijd open. En als spreker en/of als bezoeker: ik ben er 2 juni 2018 zeker weten weer bij in Soest!

Passie voor Pasen

Pasen, vieren we dan het voorjaar, genieten we vooral van lekker eten of staan we stil bij het geloof? En in het laatste geval: wiens geloof dan eigenlijk? In deze stille week een mooie vraag.

Voor de meeste mensen is Pasen net zoals Kerstmis een familiefeest waarbij je verplicht met elkaar aan tafel moet zitten voor een uitgebreide brunch, bijna naadloos gevolgd door een omineus diner. Alhoewel in het voorjaar met lekker weer een barbecue gelukkig ook is toegestaan. De week voor Pasen wordt dan ook gevuld met het hele huis spik en span maken, inkopen doen, naar de kapper gaan, nieuwe kleding kopen… kortom: druk, druk, druk.

De laatste jaren zorg ik ervoor dat ik niet pas zondag, maar al donderdag klaar ben met alle drukte. Met het ademloos kijken en vooral luisteren naar The Passion begint voor mij al het paasweekeinde.  Het is een prachtig concept: het lijdensverhaal van Jezus Christus prime-time op televisie, met bekende artiesten die ons met behulp van mooie songs meenemen langs het Laatste Avondmaal, de Judaskus, de drie keer kraaiende haan bij Petrus en het gruwelijke ophangen van Jezus aan het kruis. Op Goede Vrijdag nog wel… Gelukkig weten we dat hij een paar dagen later weer uit de dood opstaat, toch een happy end 😉

Het is een daverende spektakel midden in die stille week en tegelijk een mooi begin van Pasen. Een feest dat voor mij eigenlijk tot voor een paar jaar geleden ondanks mijn rooms-katholieke achtergrond niet meer was dan de markering van het begin van het voorjaar. In mijn jeugd ben ik wel eens in de kerk bij een zogenoemde kruisgang geweest: een rijkelijk bewierookte tocht langs de schilderijen in de kerk die de lijdensweg afbeelden van Jezus Christus, voorzien van de nodige gebeden. Ik vond het nooit zo mijn cup of tea eerlijk gezegd. Terwijl ik het nu wel indrukwekkend vind hoe een meer dan levensgroot kruis bij The Passion door grote groepen mensen langs de straten van een stad wordt gedragen. Ieder heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen redenen om hierbij te zijn, en juist dat maakt die tocht zo bijzonder.

Ik word dan ook kwaad als ik lees over een paar rooms-katholieke scholen die met Pasen het kruis in de ban doen, om de islamitische ouders te behagen… Afgezien van de vraag of die ouders hierom hebben gevraagd (zouden ze echt zo respectloos zijn?) ondergraaf je hiermee wel heel erg de grondslag van het christelijke geloof.  En daarbij: als The Passion alle geloven kan samenbrengen, moet dat op kleinere schaal toch ook kunnen? Ik zou zeggen: probeer het eens, met Pasen of bij een andere gelegenheid. En laat het me vooral weten: ik kom er graag verslag van doen!

Made with love

Handwerken en journalistiek, gaat dat samen? Nou, ik dacht het wel! De tijdschriften over breien en haken met name schieten als paddenstoelen uit de grond en ik schrijf dan ook al regelmatig voor deze en gene over dit onderwerp. Heerlijk hoe zo hobby en werk naadloos in elkaar overvloeien! Maar hoe  is het allemaal begonnen en hoe ben ik eigenlijk zo’n handwerk-ster geworden?

Het eerste lapje
Op mijn 8e jaar leerde ik breien, in wat toen nog de eerste klas van de lagere school heette, groep 3 nu. Ik weet nog goed hoe lastig ik het vond om het onder de knie te krijgen en hoe ik zat te ploeteren op mijn eerste lapje. In de wetenschap dat ik er zo zes moest maken, want uiteindelijk moest het een mooie speelkubus gaan worden. Gelukkig breide mijn vader stiekem ’s avonds een paar pennetjes mee. Alhoewel stiekem…  Aan zijn regelmatige steek en de toch net iets minder groezelige kleur van de gebreide ribbels kon de juf prima zien dat ik het niet allemaal zelf had gedaan. Maar gelukkig zei ze daar niets over 🙂

Modelbreister
Op mijn 15e breide ik me een slag in de rondte, zo te zien aan de vele foto’s van mezelf in zelfgebreide truien. Ik hield er zelfs een leuk bijbaantje aan over: modelbreister voor een grote breimodezaak in Arnhem. Iedere maand leverde ik een gebreide tui af die vervolgens mocht pronken in hun etalage, superleuk! De paar tientjes die ik daarvoor kreeg, spendeerde ik vanzelfsprekend gelijk weer aan nieuwe garens…

Breikriebels
Tussen mijn 20e en 30e lag het breien een beetje stil. Er waren niet zoveel handwerkzaken meer en tja: breien was eigenlijk gewoon ‘uit’. Pas toen er kinderen kwamen, kreeg ik weer de breikriebels. Niet dat ik nou dagelijks zat te breien, zoveel tijd had ik nou ook weer niet over met drie kleine kinderen, maar ze hebben allemaal wel een paar zelfgebreide dingen van me gekregen.

Hoofdredacteur
Na een opleiding styling was ik toe aan een switch in mijn carrière. Ik werd hoofdredacteur van een handwerkblad. Geen patronenblad, maar een vakblad over handwerken uit alle landen, van alle tijden, en in alle soorten. Met mijn 38 jaar was ik nog best jong voor die functie- veel lezeressen hadden al bijna het dubbele aantal jaren bereikt- maar aan mij de schone taak het blad en het lezerspubliek enigszins te verjongen. In die tijd (rond 2005) kwam de breibeweging Stitch&Bitch vanuit Amerika naar Nederland overwaaien waardoor breien weer helemaal hip werd. Niet veel later gevolgd door haken, dat ik als kind wel had geleerd maar nooit had toegepast.

Granny square boekjes
Hoog tijd dus om een haaknaald tevoorschijn te halen en daarmee (weer) iets te gaan doen. In een Flow vakantieboek las ik over granny squares haken en dat vond ik geweldig, vooral vanwege het feit dat je heel simpel in zo’n klein vierkantje met wat andere kleuren steeds een ander effect kunt bereiken. Het daagde me zo uit dat ik uiteindelijk de stoute schoenen aantrok en bij Forte Uitgevers vroeg of ik voor hen een boekje mocht maken over granny squares. Het werden er zelfs 2 (en een 1/2 als ik mijn bijdrage aan het kerstballen-haakboek meetel).

Yarnie
Na een korte episode als eigenaresse van een speelgoedwinkel keerde ik terug in de journalistiek en grappig genoeg komen de twee lijntje nu samen. Voor Simply Breien schrijf ik al sinds 2013 een rubriek met tips en berichtjes over breien en voor Breiclub.nl heb ik onlangs de eindredactie gedaan van het nieuwe tijdschrift Yarnie. Nu dat klaar is heb ik weer even tijd en vooral heel veel zin om weer meer te breien en te haken, nieuwe uitdagingen aan te gaan op dat gebied, wellicht weer een nieuw boekje te produceren (iemand een idee, roept u maar!), haakcadeautjes te maken etcetera.

Toitoi
De toitois voor mijn collega’s van SterAllures waren daarvoor een goede aanzet. Alhoewel een simpel patroontje was het toch een klus de welgeteld 32 roosje te haken, af te werken en tot een fraaie  sleutelhanger te transformeren. Met echter superleuke reacties tot gevolg. Waardoor ik me realiseerde: zie je wel, ik kan het wel! Breien en haken is veel te leuk om te doen en dat moet ik niet laten verpesten door smoesjes als: geen tijd, het wordt niet mooi, ik weet niet wat ik moet breien/haken. Als ik eenmaal bezig ben, vergeet ik namelijk alles om me heen en vind ik het heerlijk iets moois te maken. Dus mag ik best weleens trots over mezelf zeggen: ik ben niet alleen journalist maar ook een handwerk-ster!

Wil jij ook een handwerk-ster worden? Gewoon gaan breien of haken dus en doorgaan! Want hoe meer je doet hoe beter je er in wordt. Misschien ontdek je dan wel een nieuwe passie en geef je straks ook je eigen boekjes uit. Ik weet nog wel een goede correctrice hiervoor 😉

 

 

 

 

Rupsje Nooitgenoeg

Deze week is het Boekenweek: een mooi moment om eens in mijn eigen boekenkast te duiken. Ik stelde een Top-5 samen van boeken die ‘Typical me’ zijn.

1: Pippi Langkous – Astrid Lindgren
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.” Die stoere uitspraak van Pippi Langkous is door de jaren heen steeds mijn lijfspreuk gebleken. Onbewust eigenlijk, want over in het diepe duiken denk ik nooit zo lang na, dat doe ik gewoon. En dus ging ik als 17-jarige naar de School voor de Journalistiek, was ik op mijn 23e eindredacteur van een huis-aan-huisblad in Rotterdam, liet ik me met 36 jaar omscholen tot stylist, werd ik nog ruim voor mijn 40e verjaardag hoofdredacteur van een vaktijdschrift voor handwerksters, opende ik als 42-jarige een speelgoedwinkel en ontdekte ik op mijn 49e het bloggen. Omdat ik het nu eenmaal leuk vind nieuwe dingen uit te proberen, omdat mijn nieuwsgierigheid onbegrensd is en omdat er nog steeds zoveel te ontdekken is in de wereld.

2: Werkwijzer voor journalistiek denken en doen – Piet Heil
De journalistiek is bij die ontdekkingsreis een perfect hulpmiddel. “Journalistiek, dat is van alles”, was een gevleugelde uitspraak van mijn lievelingsdocent Piet Heil. Bij wijze van spreken over een spijker zou je al een goed verhaal moeten kunnen schrijven, vond hij. Iets wat ik toen betwijfelde, maar inmiddels volledig onderschrijf. Als je ergens induikt, je interesseert voor het verhaal achter de mens, een project, een gebeurtenis, dan ontdek je inderdaad dat er altijd iets over te vertellen valt en meestal meer dan je wellicht dacht. Dat op te schijven en zo door te vertellen, maar er gaandeweg zelf ook het nodige over leren, dat is nog steeds wat me zo aanspreekt in de journalistiek. Door mijn eerste artikel voor Krant van de Aarde over groene kinderopvang ben ik zelf gaandeweg ook steeds duurzamer gaan leven bijvoorbeeld en door de interviews met ecobloggers kreeg ik zelf ook (weer) zin om te gaan bloggen.

3: Oei, ik groei! – Frans Plooij en Hetty van de Rijt
Ik ben eerst journalist en dan pas moeder, heb ik altijd gezegd. Wat niet wil zeggen dat mijn kinderen niet een ontzettend grote plaats in mijn leven innemen, integendeel zelfs. En vooral toen ik net moeder was, wilde ik vanzelfsprekend alles afweten van opvoeden, het ouderschap, babykwaaltjes en wat dies meer zij. Dit boek bleek een goede leidraad te zijn. Nog steeds zeggen manlief en ik tegen elkaar bij iedere puberuitbarsting: “Groeisprongetje in aantocht zeker?” Om dan rustig af te wachten tot de bui over is en de betreffende puber zich van een nieuwe (welhaast volwassen!) kant toont 😉

4: Een wereld vol granny squares – Yvonne Koop
Dankzij mijn vier kinderen heb ik zelf ook de nodige groeisprongetjes gemaakt, met name op creatief gebied. Tijdens de zwangerschap van oudste dochter (1996) leerde ik schilderen en decoreren (voor een kinderkamer van 1001 nacht), voor jongste dochter (1998) leerde ik naaien (voor een echte prinsessenkamer), voor oudste zoon (2000) ontwierp ik een persoonlijke website en voor jongste zoon zocht ik in 2007 stad en land af om een überhippe Delftsblauwe babykamer in te richten. Voor oudste nichtje ging ik aan de slag met haken: de granny squares werden zo mijn ding dat het zelfs resulteerde in twee boekjes van mijn hand hierover. Die trots in mijn boekenkast staan te prijken naast de boeken van andere (haak-)creatievelingen.

5: Shoot! – Anki Wijnen
Creativiteit en journalistiek combineren, dat is wat ik nu onder meer met bloggen hoop te gaan doen. Het laatste vak van mijn boekenkast wordt daarom zo langzamerhand steeds meer gevuld met boeken over bloggen, fotograferen, illustreren, handlettering en stempelen. Alhoewel ik nog steeds graag en veel schrijf, vind ik het (weer) steeds leuker om te fotograferen, wil ik meer met styling gaan doen en kriebelt het om een nieuw handwerkboekje te maken. En het wie weet ga ik mijn kennis en ervaring niet alleen delen via het bloggen maar ook via cursussen, bijvoorbeeld in creatief schrijven, journalistiek bedrijven of een eigen tijdschrift oprichten. Creativiteit is namelijk van alles en ik vind het allemaal even leuk!

Zo zie je maar, van een lijstje boektitels kom ik zo op een totaal nieuwe toekomstvisie, typical me 😉 Maar wel eentje die me superenthousiast en blij maakt. Heb jij ook van die boeken waarvan je gaat stuiteren, die je een goed gevoel geven over jezelf en de dingen doet? Wat is je meest inspirerende boek wat dat betreft? Welk boek zou ik beslist (ook) nog moeten gaan lezen? Ik lees het graag 😉

Dag Loes, hoi Marianne

 

Ik voel me schuldig. De flyer rolde vorige week in de bus en eigenlijk kon ik ‘m niet weggooien. Dus ging het bij de andere post in het brievenbakje op de gang. Het hoopvolle gezicht van de kandidaat waar ik bij de vorige verkiezingen op heb gestemd, gaat echter niet uit mijn gedachten. Loes Ypma van de Pvda is zo ongeveer de allerliefste politica die ik ken. Ze heeft met zachte hand, maar uitermate volhardend, de afgelopen vier jaar heel veel goed werk verricht op haar terrein: onderwijs en jeugdzorg. Gloedvol kan ze er over vertellen. Vorige week nog, op de basisschool van mijn jongste zoon waar de kinderen van groep 6 allemaal een eigen politieke partij hadden opgericht en vandaag ook een stem mochten uitbrengen.

Bij de vorige verkiezingen heb ik nog op haar gestemd, waarom nu niet? Tja, dat ligt beslist niet aan Loes, maar helemaal aan haar partij, de PvdA. Ik hoopte vier jaar geleden een verschil te kunnen  maken door in tegenstelling tot eerdere keren een stem uit te brengen op een partij die kans maakte in de regering te komen. En daarin slaagde, maar helaas op een enkele uitzondering na niet echt een stempel wist te drukken op het regeringsbeleid. Dat was wat mij betreft eens maar nooit weer. Politiek hoort niet te gaan om macht, maar om idealen, om mensen die zich willen inzetten voor andere mensen en de wereld om hen heen. Buiten de hokjes durven denken, dromen durven opschrijven, daar naar toe proberen te werken, dat zocht ik in een partij.

En dat vond ik bij de Partij voor de Dieren. Een frisse, groene, linkse partij die in tegenstelling tot vergelijkbare partijen (GroenLinks, SP) heel tevreden  is met haar plaats in de oppositiebanken. En van daaruit steeds meer weerklank vindt voor haar ideeën. Het enige minpuntje: de naam. Die had beter Partij voor de Aarde kunnen zijn. Maar goed, zoals een flyeraar fijntjes uitlegde, de naam van je geliefde ga je ook niet ineens veranderen. En Marianne Thieme heeft me prettig getroffen de paar keren dat ik haar de afgelopen tijd op televisie zag debatteren: bevlogen, sprankelend, doordacht.  Ik zie nu al uit naar haar boek De kanarie in de kolenmijn die ik cadeau krijg bij mijn lidmaatschap. Met handtekening van Marianne herself voorin 😉

PS Voor Loes hoop ik dat ze dankzij haar gedegen campagne genoeg voorkeurstemmen heeft opgehaald om toch weer in de Tweede Kamer te komen. Het is haar van harte gegund!