Fotoalbum met spiraal? Ja, graag!

Fotoalbums maken, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ze zijn superleuk als ze eenmaal klaar zijn, maar voordat het zover is… Dus komen de meeste foto’s niet verder dan de geheugenstick. Gelukkig kreeg ik de kans er eentje te reviewen: een spiraal fotoalbum van HetFotoAlbum. Perfect voor alle foto’s van het tripje naar Disneyland Parijs dat we afgelopen december maakten. En zo leuk geprijsd dat ik er ook nog een klein albumpje bij liet maken voor jongste zoon: een mooi aandenken aan dat geweldige weekendje weg!

Spiraal fotoalbum

Ik moet eerlijk bekennen: van alle fotoalbums die ik ooit wel heb laten maken had er niet eentje een spiraal- ofwel ringband. Ook toen ik nog zelf foto’s inplakte deed ik dat het liefst in een mooi gebonden fotoalbum. Bij een spiraalband denk ik toch meer aan notitie- of schetsboekjes en dergelijke, of aan van die plakboeken die ik vroeger gebruikte om suikerzakjes in te plakken, de verjaardagskaarten die ik kreeg of de entreekaartjes, ijswikkeltjes, gedroogde bloemetjes en andere vakantiesouvenirs. Handig, want dankzij de ringband kon je er lekker veel in plakken zonder dat het hele boek gelijk helemaal uit elkaar viel, wat met een gewoon schriftje nog wel eens kon gebeuren.

XXL-formaat

Nu blijkt zo’n spiraal fotoboek ook voor je digitale foto’s superhandig te zijn. De belangrijkste reden: ze zijn niet zo duur zodat je ook van een dagje of weekendje weg best een boekje kunt laten samenstellen. Of zelfs een boek, want het XXL-formaat mag er zijn met z’n 50×34 centimeter. Het lijkt me prachtig om daar eens de mooiste landschapsfoto’s in te doen die ik onderweg tijdens onze rondreis in Amerika heb gemaakt. En ook andere natuur- en architectuurfoto’s komen vast geweldig tot hun recht in zo’n boekwerk!

Reeks foto’s

Zelf val ik altijd voor een mini-maatje. De kleinste maat bij HetFotoAlbum is 12×8 centimeter, handig om zo’n boekje overal met je mee te nemen om te laten zien. Toont toch leuker dan een reeks foto’s op je mobiel. En daarbij kun je er een mooi opbergmapje bij nemen voor 2 euro zodat je het boekje ondanks het kleine formaat echt niet zomaar zult kwijtraken. Handig: het grote boek was makkelijk om te zetten en vervolgens ook nog weer aan te passen in het kleine formaat. Zodat ik er voor zoonlief net weer even wat andere foto’s in kon doen dan in het grotere boek. En samen kostte het net zoveel als een gebonden boek, dus eigenlijk kreeg ik er op deze manier gratis een klein boekje bij!

Groot feest

Kortom: een aanrader om vaker bij HetFotoAlbum te bestellen. Niet alleen voor de fotoalbums, maar wie weet ook nog eens voor de kalenders en agenda’s met spiraal. En zonder spiraal maar wel superleuk: de fotovlaggen. Leuk voor als oudste zoon in het najaar 18 wordt en dan vast een groot feest gaat geven. Dan ga ik een slinger laten maken met van ieder jaar  van zijn leven een foto: van de allereerste foto met speen tot de allereerste met een glas pils. 😊

Voor- en nadelen spiraal fotoalbum

Voordelen:
– Lage prijs, dus ook de moeite waard voor zomaar een snelklaar fotoalbum van een dagje of weekendje weg;
– Zowel liggend, staand als vierkante albums verkrijgbaar, tot zelfs xxl-formaat;
– De foto’s mooi afgedrukt op dik (250 grams! zijdeglans of hoogglans papier, met fraaie afgeronde hoeken;
– Veel keuze uit lettertypes en pagina-opmaakmogelijkheden.

Nadelen:
– Het geheel is wat slapper dan bij een ingebonden boek;
– Er zijn alleen (semi-) doorzichtige tabbladen waar je uit kunt kiezen voor de omslag;
– Foto’s over twee pagina’s heen kan wel, maar is niet mooi door de spiraalband ertussen;
– Het programma heeft wat minder keuze als je houdt van veel versiering met plaatjes en tekstballonnen en dergelijke er omheen.

Brood op de plank: hoeveel verdien jij?

Ik ben alweer 30 jaar journalist. Vooral en nu ook weer freelance journalist, alhoewel ik de nodige banen in de kranten- en met name tijdschriftenwereld heb gehad.  Maar de freelance journalistiek was en is nu eenmaal iets makkelijker te combineren met het drukke leven thuis… Niets mis mee, zou je zeggen, behalve dan dat iedereen wil weten: Wat verdien je daar nou eigenlijk mee? Nou, niet veel, moet ik eerlijk bekennen. En daar baal ik van. Want er moet wel brood op de plank komen!

Nu is het inkomen niet een onderwerp dat net zo gemakkelijk wordt aangesneden als een halfje bruin. Het blijkt zelfs een van de laatste taboes van deze tijd te zijn, gezien ook de grote belangstelling voor het tv-programma Wat verdien je? Daarin kwam een freelance journaliste aan het woord die vertelde wat ze voor een artikel kreeg van vierhonderd woorden waar ze vijf uur aan had gewerkt: € 57,80. Geen kattepis, maar ook geen salaris waar je gelijk luxebroodjes van gaat kopen. Er werd furieus gereageerd door en op de (social) media waarna de betreffende journaliste in een column voor de Nederlandse Vereniging van Journalisten liet weten: Ik vertrek. Wat hier thuis tot de snedige opmerking leidde van oudste dochter (stage lopend in de televisiewereld): Als ze een bed and breakfast gaat beginnen kan ze zo in dat andere programma terecht… 😊

Alle respect voor de ongetwijfeld moeilijke afweging om tot dit besluit te komen. Maar toch: moet een lange journalistieke loopbaan zo eindigen? Is een mooi artikel echt geen knip voor de neus meer waard? Toevallig werd op dezelfde dag een prijs uitgereikt aan de Journalist van het Jaar. Dit jaar een duo: Follow the Money-journalisten Eric Smit en Kim van Keken. Zij onderzochten de handel en wandel van VVD-voorzitter Henry Keizer en bewezen dat hij zichzelf verrijkte bij de overname van een begrafenisonderneming. De serie artikelen die zij hierover schreven leidden tot het aftreden van Keizer.

Blijkbaar kan het dus wel: diepgravende journalistiek verrichten en er ook nog je brood mee verdienen. Maar dat geldt maar voor enkelen. Het gros moet voor een hongerloontje aan de slag bij al die kranten en tijdschriften die geen geld meer willen uittrekken voor een mooi artikel, laat staan een grote primeur. Die taak is nu aan sites als Follow the Money toebedeeld. Geef ons broodschrijvers niet alleen heden ons dagelijks brood, maar ook meer van dit soort opdrachtgevers. Zodat er weer echt mooie verhalen boven tafel kunnen komen, waarmee we  een goed belegde boterham kunnen verdienen. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten toch?

Overigens is mijn tarief beslist niet aan de hoge kant. En kan er altijd worden onderhandeld over de prijs. Maar: aan een mooi artikel hangt wel een prijskaartje! En soms ook niet: aan dit artikel van 500 woorden heb ik twee uur gewerkt voor een uurprijs van nul-komma-nu-niks… En jij: wat verdien jij? Genoeg voor een lekker belegde boterham? Of mag het best een beetje meer zijn? Biecht maar op: hoe meer openheid, hoe beter!

Duurzame trui shoppen voor Warmetruiendag

Je zou het aan de temperatuur niet zeggen maar vandaag is het Warmetruiendag! Een dag speciaal bedoeld om net zoals het truienleger op de foto hierboven aandacht te vragen voor de klimaatverandering op Aarde. Hier iets aan doen kan al heel simpel door vandaag de verwarming een paar graden lager te zetten en een warme trui te dragen. Maar meer dagen mag ook! Er zijn namelijk genoeg mooie truien om uit te kiezen. Zelfs als je zo kieskeurig bent als ik…

Mijn voorkeur gaat altijd uit naar duurzame truien. Dan ben ik bij Brightloops aan het goede adres. Zij verkopen kleding gemaakt van afval uit de textielindustrie. Hierdoor is ieder kledingstuk weer net iets anders van kleur. Door de mooie ontwerpen heb je echt niet het idee dat je een ‘tweedehands’ item draagt!

Dat geldt ook voor de truien van gerecycled denim die het Portugese merk Résiste et Rêve verkoopt. Check bijvoorbeeld de lichtblauwe trui Estrella, is het geen beauty? Grappig met dat gerstekorreltje erin, en een mooie kleur ook. Of ga je liever voor een grafisch zwart-wit gestreept exemplaar? Ook heel mooi, bijna niet te geloven dat de garens afkomstig zijn van oude spijkerbroeken.

Ook de visserstruien van Blue Loop Originals  zijn van gerecycled denim gemaakt. De collectie kwam tot stand in samenwerking met Stella Ruhe die jarenlang bezig is geweest om de patronen van meer dan 60 truien uit allerlei vissersdorpen in kaart te brengen. Ieder dorp had namelijk zijn eigen patroon dat van generatie op generatie werd doorgegeven.

Heb je liever een met de hand gebreide warme trui? Dan ben jij bijvoorbeeld bij Intiknitwear aan het goede adres. Dit merk verkoopt gebreide truien die door vrouwen in Ecuador zijn gemaakt. Daar graasden teven de mooie alpaca schapen waarvan de garens afkomstig zijn.

Van de Faroer Eilanden IJsland komen de truien van Gudrun & Gudrun. De wol waarvan de truien worden gebreid is een restproduct, dat wil zeggen dat de schapen niet voor de wolproductie werden gefokt en vrij mogen grazen op de uitgestrekte weilanden van de eilandengroep ten zuiden van IJsland. Dichter bij huis breit Breizuss zich een slag in de rondte om aan bestellingen te kunnen voldoen. Klaar terwijl u wacht, lukt niet helemaal. 😉 Maar met wat geduld heb je een prachtige trui in huis die nog veel warmetruiendagen mee kan.

Ook van Nederlandse bodem is het project The Girl and The Machine van Rosanne van der Meer waarmee op maat gemaakte truien worden gemaakt. Ik spotte dit project al voor Simply breien op de Dutch Design Beurs van 2016. Met behulp van 3D-knitting wordt een trui  in één keer, naadloos, gebreid zonder afval te produceren. Nooit meer een miskoop dus, maar een pasklaar ontwerp van duurzame merinos- garens waarmee je gegarandeerd kunt gaan pronken. Die bestel ik alvast voor volgend jaar!

Dit jaar shop ik nog even snel bij de Groene Knoop, een trendy duurzame webwinkel waar vandaag de warme truien in de aanbieding zijn. De vesten op de foto’s van Armedangels en Alchemist zie ik mezelf nog wel tot en met Pasen dragen.

Een zelfgebreide  gebreide trui zit ook heerlijk warm. Het duurt even om te breien maar als je trui klaar is, heb je er jarenlang plezier van. En wil je nooit meer  iets anders dragen, toch? Deze trui was ooit mijn favoriet. Wat is jouw lievelingstrui? Deel het op instagram met de tag #warmetruiendag2018. Wie weet zie ik je daar?

Al 25 jaar fan van Internationaal Filmfestival Rotterdam (IFFR)

Deze dagen draait het in Rotterdam om film, film en nog eens film. Films van over de hele wereld, dus als je wilt kun je van continent naar continent hupsen. Heel leuk om zo eens een wereldreis te maken! Of kies een keer alleen maar films van een exotisch filmland als China of Brazilië of zo. Hoe dan ook is het altijd een feest om rond deze tijd in Rotterdam te zijn en wat films mee te pikken. Voor mij zelfs extra feest, want ik kom er al 25 jaar! Ben jij ook al geweest of ga je nog? En met wie?

Op 1 februari 1993 kwam ik voor het eerst op het Internationale Filmfestival Rotterdam. Ik had een date met de man die twee weken later, op Valentijnsdag, mijn vriend zou worden. Precies een jaar later, weer op Valentijnsdag, trouwden we. Ik was toen al weg uit mijn toenmalige woonplaats Rotterdam, maar met name het filmfestival bleef trekken. Ieder jaar gingen we er wel een dag of een weekend naar toe. Lukte dat eens een keer niet, dan gingen we ’s avonds naar een losse film of keken we thuis een film van een van de vele verzamelboxen. Ik ben ook wel eens alleen geweest of, zoals vorig jaar, met oudste dochter. Als ik maar even de sfeer had geproefd, daar ging het me om.

Uit al die 25 jaar zijn ons de nodige films bijgebleven: een eindeloze (en soms slaapverwekkende) film over de zoutmannen van Tibet, ook een gigantisch lange (bijna 5 uur durende!) vertoning van The Kingdom van Lars von Trier, Muriel’s Wedding (Mamma Mia avant la lettre), heel veel tragische liefdesverhalen zoals die Spaanse die we twee jaar terug nog zagen en de politieke documentaire over de val van Ceaușescu die we op ons eerste festival zagen en die letterlijk uit Roemenië was meegesmokkeld om op het Filmfestival vertoond te kunnen worden.

Dan waren de films die we afgelopen zondag zagen toch wat minder heftig, maar daarom niet minder mooi! Dat begon al bij de eerste film, een western over de overheersing van de Aboriginals in Australië door blanke kolonisten. Prachtig verfilmd met een treurige uitkomst. De tweede film La Holandesa, over een Nederlandse vrouw die ongewild kinderloos blijft, speelde zich af in Chili. Tikje vervreemdend maar toch ontroerend om te zien hoe ze daar een klein jongetje ‘adopteert’.

Omdat we van de Kop van Zuid weer naar de binnenstad moesten lopen, waren we bijna te laat voor de derde film: Lorello e Brunello. Daardoor moesten we wel op de eerste rij plaatsnemen, in stoelen die een soort ligstoelen bleken te zijn om het enorme beeld compleet op het netvlies te kunnen krijgen. Gevaarlijk als het dan een soort slowmovie annex documentaire blijkt te zijn over twee broers, Italiaanse schapenboeren, die geld willen gaan verdienen met het een wijnmakerij en vier seizoenen lang met een enkele camera worden gevolgd.

Na het eten van een bord vol roti met een blikje rode Fernandez erbij, een combinatie die we 25 jaar geleden al magisch vonden, was het tijd voor de vierde film: Anna’s War. Een heel poëtisch verfilmd verhaal van een meisje dat de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog weet te overleven door een eigen wereld te creëren in haar verstopplek: een grote ongebruikte schoorsteen in een voormalig schoolgebouw. Geweldig mooie film vond ik, maar manlief vond deze wat ‘apart’, ik waarschuw maar vast!

Na zo’n film zou de laatste film kunnen tegenvallen, maar dat bleek beslist niet zo te zijn. Ook in What Will People Say speelt een krachtig meisje de hoofdrol. Een Noors tienermeisje dit keer, dat naar Pakistan wordt verbannen door haar ouders omdat ze  zich in hun ogen te modern gedraagt. Hiervoor wilde ik eigenlijk meer dan het hoogste cijfer 5 geven op de bekende scheurlijst die je voor iedere film krijgt, maar dat mocht helaas niet. Indrukwekkend dus, en deze film staat dan ook nu alvast in de rij films die ik me vast over 25 jaar nog weet te herinneren!

Eindelijk me-time met mijn bulletjournal*

De eerste maand van het nieuwe jaar zit er bijna op. Een maand waarin ik vooral bezig ben geweest met de nieuwe agenda in gebruik te nemen, de nieuwe kalender in te vullen en een (blog)planning te maken aan de hand van alle evenementen waar ik sowieso naar toe wil (en al ben geweest, lees hier maar). Alleen mijn Inspirerend Leven Bulletjournal is nog maagdelijk wit… Nu dus de tijd zien te vinden (lees: in te plannen) om hiermee aan de slag te gaan! *Psst: ik mag er van de uitgever eentje weggeven, wie weet wel aan jou!

Doe wat je wil, niets is te gek

Bulletjournal: het woord van 2017 is het niet geworden helaas, maar een trend was/is het zeker. Na kleuren voor volwassenen en pagina’s volschrijven en -tekenen met de mooiste letters lijkt het er nu wel op of iedereen zijn plannen, ideeën en doelen in een bulletproof jasje weet te gieten. Ik moet zeggen: ik vind het magisch. Vooral omdat niemand lijkt te twijfelen over hoe je zoiets aanpakt, maar er gewoon aan begint. Knap hoor, maar not my cup of tea.
Ik wil altijd eerst voor mezelf op een rijtje hebben wat ik er allemaal mee kan en hoe ik dat dan moet doen. Superirritant eigenlijk. Want zeker als het om bulletjournals gaat, blijkt er geen ‘juiste’ manier om deze in te vullen. Houd je van schrijven, dan schrijf je erin. Teken je liever, dan doe je dat. En een combinatie mag natuurlijk ook. Grafiekjes, schema’s, stickers, post-its: helemaal prima. Als het maar helpt om het hogere doel te bereiken: eindelijk afvallen, meer sporten, vaker leuke dingen doen. Dit alles onder het motto: wat je maar wil, niets is te gek.

Time flies… maar waar naar toe?

Tja, en toch blijf ik steken in mijn goede voornemen om aan een bulletjournal te beginnen. Terwijl ik er eentje in huis heb en van Sint leuke pennen en stiften heb gekregen om erbij te gebruiken. Wat houdt me dan tegen? Niets… Behalve de 1001 (nieuwe) mogelijkheden die er zijn om met zo’n notitieboek om te gaan. Ga ik er weekplanningen in maken, bijvoorbeeld met alle huishoudelijke klusjes die gedaan moeten worden? Of ga ik oefenschema’s opstellen voor alle liedjes en dansjes die ik voor mijn musicalgroep moet instuderen? Misschien een overzicht van brei- en haakprojecten waarmee ik bezig ben of, maar die lijst wordt nog tig keer langer, alle handwerkprojecten waaraan ik nog wil beginnen? Nieuwe pianostukken die ik wil instuderen, films en tv-series die ik wil zien, boeken die ik wil lezen? Of ga ik ‘bijhouden’ wat ik allemaal op een dag doe? Per dagdeel, per uur of tot op de minuut nauwkeurig? Ja hoor, zelfs dat kan, lees ik in Mijn bulletjournal Crash Course. Lijkt me erg handig om te kijken waar de tijd naar toe gaat, want dat overzicht mis ik soms wel een beetje…

TIPs voor een inspirerend leven

Al bladerend door de Crash Course krijg ik steeds meer zin om aan de slag te gaan. En ook in de Inspirerend Leven Bulletjournal zelf staan leuke tips. Om een moodmandala te maken bijvoorbeeld en geluks- of dankbaarheidslijstjes. Grappig, daar had ik nog helemaal niet aan gedacht! Ook favoriete wandelplekken vind ik een goede, vooral gekoppeld aan mijn voornemen om vaker de computer uit te zetten en naar buiten te gaan. Zo wordt het een veel mindfuller geheel. En draait het meer om me-time in plaats van moeten-time…
Niet voor niets is mijn bulletjournal bedacht door/voor de website Inspirerend leven. Deze volg ik al een tijdje en met hun wekelijkse nieuwsbrief geven ze mooie tips voor een wat relaxter, bewuster leven. Ik neem er helaas soms te weinig tijd voor om ze te lezen, laat staan om het allemaal in de praktijk te brengen, maar toch… Een leuk idee om nu juist van deze site een bulletjournal te gaan gebruiken, in plaats van zomaar eentje…
De voorbeelden die ik op hun Pinterestpagina tegenkom om het boek te verfraaien, smaken beslist naar meer. Maar wacht, laat ik niet achter de computer blijven zitten, maar gewoon aan de slag gaan. De dingen die voor vandaag op de planning stonden, kunnen vast wel even wachten. Anders komt er van uitstel weer afstel…

Wil je ook een exemplaar winnen van het Inspirerend Leven Bulletjournal? Vertel dan voor 14 februari in de reacties wat jij graag hierin wilt vastleggen en wie weet ben jij dan strakjes de gelukkige! Zondag 18 februari (mijn verjaardag!)  maak ik de winnaar bekend.

Olympisch record breien… lees er alles over in Yvonne breit!

Ook na de feestdagen weer rap het nieuwe jaar ingedoken? Wellicht met bijpassende muts van de bekende sponsor? Het leek wel of het Olympisch record ‘Kerstboom opruimen’ verbroken moest worden: de eerste afgetuigde boom zag ik al op de avond van Eerste Kerstdag bij het vuilnis liggen. En op Nieuwjaarsdag werd er alweer gepraat over het voorjaar dat eraan zat te komen. Nou, van mij hoeft dat niet. Deze maanden blijf ik nog even hopen op sneeuw- en ijspret. Ik heb toch niet voor niets al die dikke truien en dekens gebreid?

Meters maken

Gelukkig worden van 10 tot 24 februari de Olympische Winterspelen gehouden, een probaat middel om het wintergevoel vast te houden. Zeker met de vele Nederlandse kandidaten voor een medaille. De lange afstanden zijn ideaal om ook even flink wat meters qua breien te maken. Wellicht voor zo’n mooie trui die ik in een chocomel-reclame voorbij zag komen. Zouden ze daar een patroon van hebben?
Over patronen gesproken, commentator Mart Smeets had toen hij nog de Tour de France (!) presenteerde altijd prachtige Noorse truien aan met inbrei-motieven. Dat past natuurlijk helemaal bij de Winterspelen. Een suggestie voor presentatoren Dione de Graaff en Henry Schut: kijk eens op de site van Dale Norway. Dit merk verkoopt al sinds 1879 de fraaiste wintertruien. Hele klassieke vanzelfsprekend, daar hebben de Noren patent op. Het Noorse Olympische team draagt deze editie weer de speciaal voor hen geproduceerde Olympische varianten, met de toepasselijke naam Olympic Passion. Misschien Henry straks ook?
Iets hipper en wellicht leuker voor Dione zijn de kleurrijke breisels van het Zweedse merk Gudrun Sjödén. Tegen het witte winterwit springen de felle prints er nog beter uit. Dat levert vast fantastische beelden op.

Cirkel rond

Winter, ook in Schotland kleden ze zich er graag goed en warm op. Via de blog Blij dat ik Brei ontdekte ik dat er een nieuw ontwerp is van Kate Davies: een prachtige groene trui waardoor je bijna zin gaat krijgen in het voorjaar. Maar die ook heerlijk warm toont in de vrieskou. Ik wou dat ik een paar muisjes had die vliegensvlug zulke patronen van de pennen konden laten glijden. Ken je de filmpjes met de gebreide mini-muisjes van Hanneke Ter Berg Verheem? Ook die ontdekte ik op de blog van Jeanet: superleuk!
Kortom: het kriebelt weer om (meer) te gaan breien. Of wordt het toch haken? Zelfs de dames van Club Geluk (bekend van de gekke, eigenzinnige breipatronen) zijn om, getuige hun nieuwste boek Huiselijk haken. Maar haakster Lisanne van Multem is juist aan het breien geslagen, zie ik aan haar nieuwste boek Happy Living. Met dikke garens vooral, dat dan weer wel. Grappig feitje: ze blijkt fan van onder meer het 100 procent merino garen Loopy Mango. Dit wordt in Zuid-Korea geproduceerd, het land van de winterspelen… En zo is de Olympische cirkel weer rond.

Fryslan boppe

Wat gaat het jaar 2018 verder brengen op breigebied? Weer veel leuke beurzen vanzelfsprekend, dat staat buiten kijf! Van 15 tot en met 18 februari is alweer de Handwerkbeurs in Zwolle. Met onder meer spannende demonstraties van team Groenewoud. De deelnemers hebben onlangs voor de vijfde keer bewezen wereldwijd de snelste te zijn als het gaat om het breien van een trui van zelf geschoren en gesponnen schapenwol. Dit lukte de laatste keer in slechts 4 uur, 45 minuten en 53 seconden. Het team gaat het huzarenstukje dagelijks op de beurs herhalen en wie weet overtreffen.
Nog een record: op de Handwerkbeurs zal de laatste hand worden gelegd aan de grootse gehaakte deken ter wereld, speciaal gemaakt voor Leeuwarden dat dit jaar Culturele hoofdstad van Europa is. In het Fries Museum is er de afgelopen tijd lustig aan doorgewerkt met als thema de in elkaar overvloeiende patronen van Esscher, een prestatie op zich!
Nog een Friese presentatie: Vrouwen van Nu Hardegarijp breide intensief mee aan een nieuwe theaterproductie over breien. Voor het decor van gigagrote gebreide dekens moest speciaal een verstevigde constructie worden gebouwd!

Vroeg voorjaar

Verder in de toekomst kijkend zien we dat het ook in 2019 weer Warmetruiendag wordt begin februari. Jammer genoeg zal het dan nog steeds voor het klimaat nodig zijn dat we minder gaan stoken en ons warmer gaan kleden. Met een dikke gebreide trui bijvoorbeeld. Als je geen speedknitter bent, is het veel werk die te maken. Maar goed nieuws: er is door Adidas een robot ontwikkeld die dat werk in een paar uur van je kan overnemen. Voorlopig alleen in Berlijn, maar wie weet.
Nog meer nieuws van het technologiefront: de truien van Stone Island verraden of je niet toch stiekem de verwarming te hoog hebt staan. Ze veranderen namelijk van kleur als het om je heen warmer wordt. Hoogste tijd dan vervolgens om de cv lager te zetten of zelfs uit te doen. Wie weet wordt het immers ook dit jaar weer vroeg voorjaar…
Daar zullen ‘vreemde vogels’ zoals de inmiddels overleden Rhea dolblij mee zijn. Door het ontbreken van een eigen verenkleed moest haar baasje voor nieuwe, soms gebreide, kleertjes zorgen. Een hit op Instagram.

Tulpen uit Amsterdam: gratis op Nationale Tulpendag!

Na het stormgeweld van gisteren vond ik dat ik wel een bosje bloemen had verdiend. Tulpen natuurlijk, die staan extra fleurig in de knalroze vaas die ik ooit op vakantie in Denemarken heb gekocht. Vanzelfsprekend heb ik nog veel meer vazen: zo leuk om iedere keer een mooie bijpassende uit te zoeken. Speciaal voor Nationale Tulpendag (zaterdag 20 januari)  zette ik de mooiste vazen op een rij. Ga jij morgen naar Amsterdam om een gratis bosje tulpen te plukken? En in welke vaas zet je ze dan te pronken?

Wie op internet gaat zoeken op ‘tulpenvaas’ komt vooral Delftsblauwe exemplaren tegen, met allemaal openingen erin zodat je de eigenwijze tulp – die nog een stukje doorgroeit in de vaas – toch strak kunt schikken. Voor mij hoeft dat niet, laat die bloemen toch lekker hun gang gaan! Daarom vind ik de rubberen vaas van Menu zo ideaal.  Hiervan kun je de rand naar binnen klappen voor een kleine bos bloemen en omhoog doen bij een middelgrote bos. Nog steeds verkrijgbaar – ik heb de mijne inmiddels al ruim 10 jaar – dus inmiddels wel een klassieker te noemen!

Nog zo’n klassieker: de grillig gevormde glazen vazen van Iittala. Ook hierin kunnen de tulpen lekker naar alle kanten groeien en bloeien. Het Finse merk levert de vaas in vele fraaie kleuren en vormen. Verleidelijk hoor, om ze allemaal te kopen. Maar ik vind die van helder glas het mooiste. Zo stijlvol om de stelen door het glas heen te kunnen zien. En als de tulpen uitgebloeid zijn, kunnen er weer andere voorjaarsbloeiers in, met bolletje en al. Enige nadeel: ze zijn wel wat aan de prijs… Gelukkig zijn ze nu in de sale bij zowel Fonq als VT Wonen, dat scheelt toch weer een paar tientjes.

Afgelopen najaar was ik op de VT Wonen & Designbeurs waar ik een mooie lamp kocht van Van Tjalle & Jasper. Toen zag ik al een spiegel van hun hand met een klein vaasje eraan. Grappig om hierin ook eens tulpen te doen, dan trek je toch vanzelf een vrolijker gezicht als je in de spiegel kijkt. Bij &Klevering in Amsterdam nog eens kijken of de spiegel iets is voor bij ons thuis. En anders bestel ik alsnog bij VT Wonen dat rek met vaasjes van Madame Stoltz, echt een eyecatcher, zeker als je het vol schattige bloemetjes zet! Ik heb al een klein vaasje van dit mooie merk, daar staan nu ook een paar tulpjes in.

Ik wil morgen ook snel even bij het Stedelijk Museum naar binnen wippen. Al was het maar voor de museumshop. Daar hebben ze de prachtige papieren vazen van Pepe Heykoop in vele varianten. Bijvoorbeeld met een afbeelding van het Melkmeisje erop of met een silhouet van Amsterdam. Door die om een fles heen te doen heb je al gauw een bijzondere vaas. En het naburige Vincent van Goghmuseum kan ik dan met mijn museumkaart ook nog wel even bezoeken. Heeft die man behalve zonnebloemen en bloesemtakken misschien ook tulpen geschilderd?

Over mannen gesproken: die blijken best wel iets met bloemen en dus ook vazen te hebben. Zo ontwierp de Nederlander Floris Hovers een vaas in de vorm van een motorblok en verzon de Italiaanse designer Ettore Sottsass een vaas die toch echt duidelijk iets weg heeft van een penis… Tja, dat lijkt me toch meer iets om op de Zeedijk achter de ramen te zetten. Toch is er nu tot en met mijn verjaardag (!) een expositie te zien van zijn werk in het Stedelijk Museum in Den Bosch.

Maar goed, doe mij toch maar liever het pistoolvaasje van Bloomingville – ooit gekocht in Noorwegen -, de cactusvaas van Serax – twee jaar geleden met mijn verjaardag gekregen – of het gloeilampvaasje uit het Philipsmuseum in Eindhoven waar we vorig jaar waren. Staan mijn tulpen daar niet supermooi in? Het staaltje behang op de achtergrond is trouwens van Kwantum met daarop een wereldberoemd bloemenschilderij van de schilder Jan Davidsz. de Heem dat ik ooit in het Rijksmuseum heb gezien.

Tulpen zijn niet het hele jaar door te koop. Wil je toch voortdurend van hun kleur en vorm genieten dan is een raamsticker van Flatflowers ook een goede aanschaf. Of haak zelf zo’n paar mooie voorjaarsbloeiers voor in een vaas. Met behulp van het nieuwe boekje van Marjolein Flick, Bloemen haken (door mij onlangs met veel plezier geredigeerd), is daar echt geen kunst aan!

Zoals de storm waait, waait mijn jasje…

Ik had op een rustig thuiswerkdagje gehoopt, maar was in plaats daarvan bezig met ‘redden wat er te redden valt’. Door de storm woei de halve schutting bij ons er in één klap uit, bij de buren aan de andere kant van de steeg vloog de dakbedekking van de zolderkamer en bij het hoge huis met puntdak aan het eind van de straat schoten de stenen zelfs van de gevel af… Gelukkig geen gewonden en de brandweer was snel ter plaatse om verdere ongelukken te voorkomen. Was het bij jullie ook zo’n heftig dagje? En heb je je ondanks de storm staande weten te houden? Jaja, als journalist houden we wel van een flauwe woordgrap… 😊

Een storm van protest, het loopt storm bij de kaartverkoop, er kwam een stortvloed van kritiek over hem heen, wat zeg ik: een tsunami zelfs, het was een turbulent jaar, je kon me uitwringen na al die toestanden, het was slechts de stilte voor de storm… overtreffende trappen genoeg om alle ellende die de wereld overspoelt van een smeuïg sausje te voorzien. Het weer en alles wat daarmee samenhangt zorgt blijkbaar niet alleen altijd wel voor een praatje (nog nooit zoveel buren gezien en gesproken als vandaag), maar ook voor beeldende uitspraken over hoe groot andermans misère wel niet is.

Toch gingen maar weinig journalisten vandaag de straat op om een live reportage te maken van het stormgeweld. Terwijl de uitdrukking ‘het nieuws ligt op straat’ beslist bij een gelegenheid als deze voor het eerst uitgesproken moet zijn. Maar nee, de moderne journalist gooit gelijk op social media een visje uit met de vraag: ‘Wie heeft vandaag last gehad van de storm en wil daar in de krant, voor de radio, op televisie over vertellen?’ Om soms die vraag maar weer snel in te trekken na de vele, vaak lollige reacties die daarop volgen.

https://twitter.com/tijdvoormax/status/953995818838700033

Want lollig zijn we, als het om dit soort gemeenschappelijke gevoelde misère gaat. Vooral via Twitter gingen mensen los. Met soms gevaar voor eigen leven werden stormachtige situaties gefilmd en werd gelukkig ook af en toe de mobiel in de zak gestoken om iemand te helpen… Wat dan weer door een ander werd gefilmd. Gelukkig viel er ondanks de ernst van de situatie ook genoeg te lachen. De NS die niet kan rijden door een trampoline op het spoor, een treinconducteur bij Zandvoort die het heeft over lekker uitwaaien aan het strand, alle grapjes over spullen die in de tuin zijn gewaaid (drie containers, zes vuilniszakken, ontelbaar veel andere zooi), nog mogen aanwaaien (de jacuzzi van de buren), of juist moeten wegwaaien (het altijd maar keffende hondje van de overburen).

Ook het journaal zal vandaag vast extra veel worden bekeken om nog  even knus na te genieten van de grote storm die we met elkaar en zonder al te veel kleerscheuren hebben doorstaan. Gezellig weernieuws, zo noemde columniste Aafke Brandt Corstius dat laatst in de Volkskrant. Niet uit leedvermaak, meer het gevoel van: gedeelde smart is halve smart. En om te zien wat er buiten ons eigen straatje allemaal nog meer gebeurde op stormgebied. Dat doet me eraan denken dat het zaterdag 22 september weer Nationale Burendag is. Beste buurtjes, zullen we dan weer een keer gezellig afspreken om bij te kletsen? Zonder rondvliegende dakpannen en hoosbuien over ons heen. Lijkt me gezellig!

 

Vakantievoorpret: de 10 mooiste reisfoto’s van… mij!

Waar gaan we naar toe op vakantie? Een vraag die na de feestdagen in bijna ieders hoofd naar boven plopt. En waar de Vakantiebeurs ieder jaar goed op inspeelt door in de Jaarbeurs een mega-groot evenement te organiseren waarbij letterlijk de hele wereld aan je voeten ligt… Ik was er op Photo Friday. Het zien van de vele vakantiefoto’s inspireerde me om weer eens in mijn eigen albums te duiken. Heerlijke voorpret eigenlijk, daar kan geen reisfolder tegenop! Herken jij waar ik allemaal op vakantie ben geweest?

  1. Mooi uitzicht over de Grand Canyon (vakantie VS 2014).

2. Wacht op ons! Hollen naar het strand in Denemarken (vakantie 2006).

3. Om stil van te worden, een ‘cruise’ door de nauwste fjord van Noorwegen (vakantie 2015).

4. New York, New York… (vakantie 2014)

5. Na uren wachten eindelijk het museum in èn gratis een mooi uitzicht over Florence erbij (vakantie Italië 2016).

6. Hey, honderden, duizenden foto’s van vakanties in Zweden, en zo knus is het daar dus!

7. Zwarte molen op Oland, een eiland bij Zuid-Zweden (vakantie 2013).

8. Het is cliché, ik geef het toe, maar zo’n waslijn vol vind je toch alleen maar in Italië (vakantie 2016)?

9. Handstand op een D-Day strand in Normandië; niemand keek er van op… (vakantie Frankrijk 2017)

10. Echt veel dierenfoto’s maak ik niet, moet ik bekennen, maar dit plaatje kon ik niet laten lopen (meivakantie Denemarken 2017).

En: ben je ook wel in een van deze landen geweest. En/of wil je daar (weer) eens naar toe? Of wordt het toch een andere bestemming? Wij gaan waarschijnlijk in 2019 naar Canada, dan zijn we 25 jaar getrouwd en dat vieren we graag met een grote reis met het hele gezin. Fotomogelijkheden genoeg daar en nog een fotoboek past er vast wel bij in de boekenkast!

Gelukkig NIEUW jaar! Ik ga knallen, doe je mee? 1/52

Ik hou van nieuwe dingen. Of het nu een nieuwe film is, een nieuwe winkel, een nieuwe hobby, een nieuw boek: ik word er super blij van. En ook het nieuwe jaar is altijd iets waar ik met veel plezier in duik. Nieuwe ronde, nieuwe kansen toch? Wie weet wat zo’n fris nieuw jaar ons allemaal weer brengt. Plannen en ideeën genoeg, ook voor deze blog! Het nieuwe notitieboekje van de Hema ligt al klaar om ze voor de 52 weken bloggen met Petra allemaal op te schrijven. Hopelijk heb ik aan 80 bladzijdes genoeg…

Nieuw, nieuw, nieuw: het is een woord waar ik als een magneet naar toe wordt getrokken. En dus werd ik journalist om dagelijks bovenop het nieuws te mogen zitten, ging ik een aantal jaren later styling studeren om zo met de nieuwste trends op mode- en interieurgebied bezig te kunnen zijn en werd ik nog niet zo lang geleden blogger omdat ik hiermee weer allerlei nieuwe (mooie/leuke) dingen kan gaan doen en ontdekken. Zoals bloggen bijvoorbeeld 😉

Het afgelopen jaar heb ik best geworsteld met de vraag hoe deze blog verder vorm te geven. Voor 2018 heb ik mezelf voorgenomen dat niet meer te doen. Ik wil nu wel eens ‘gewoon’ gaan schrijven over alle leuke dingen die ik doe, zie, ontdek en meemaak. Ook wil ik jullie als lezers daarin meetrekken. Door bijvoorbeeld niet pas achteraf een verslag te geven, maar ook vooraf al dingen aan te kondigen en jullie daarvoor warm te maken. Wie weet komen we elkaar dus nog wel ergens tegen dit jaar!

Verder wil ik naast veel schrijven, zelf vooral ook veel meer (creatiefs) gaan doen. Meer fotograferen, meer stylen, meer handwerken, meer andere (nieuwe) hobby’s uitproberen. Dat geeft automatisch al meer stof tot schrijven. En vooral: meer lol in het leven. Want alleen maar achter mijn computer zitten (schrijven, surfen, mails beantwoorden, administratie doen) is ook niet alles…

Last but not least wil ik niet alleen het nieuwe jaar, maar iedere nieuwe dag zien als een kans om te mogen groeien en bloeien. Onder het motto: alles wat je aandacht geeft, groeit. Zo ook hopelijk deze blog. Ik ga ervoor! En jij, doe je mee? Ik hoop dat het voor ons allemaal een knallend nieuw jaar mag worden met eindeloos veel nieuwe mogelijkheden!

PS Dit is blog 1 in het kader van de 52-weken-challenge. Wat denk je: maak ik de 52 weken vol 🙂