Slaap lekker onder een nieuw dekbed

Het is vandaag de Internationale dag van de Slaap: een goed excuus om te gaan shoppen voor nieuwe dekbedovertrekken. Oudste dochter en ik gaan daarvoor naar de Utrechtse Bijenkorf, heerlijk om zelf het verschil te kunnen voelen tussen katoen of satijn bijvoorbeeld ūüėČ

Voor onszelf ben ik er snel uit: aangezien we in een oranje (!) Auping-bed slapen is een dekbedovertrek van hetzelfde merk wel zo leuk. En gelukkig heeft Auping keus genoeg. Ik aarzel tussen (weer) een knalkleurige overtrek of toch de variant in groentinten: daar zitten de kleurtjes in waarmee we de nu nog retro-slaapkamer binnenkort een flinke metamorfose willen geven.Oudste dochter houdt van bloemen en valt als een blok voor de dekbedovertrekken van Pip Studio. ¬†Zelf vindt ze die met de kleine bloemetjes het leukst, van mij mag het best wat meer knallen. Maar de blauwe rechts vinden we allebei het beste passen bij het Engelse bloemetjesbehang op haar slaapkamer.Jongste dochter (18) doet een grafische opleiding en wil dan ook een overtrek hebben met een strak dessin en niet te veel kleur. Dan past het altijd wel bij haar verder ook vrij rustige kamer, waarin alleen de trendy mint geverfde muur voor een fris kleuraccent zorgt. Het merk John Lewis spreekt haar aan, ook al is het wat minder strak en sereen dan ze gewend is.Oudste zoon heeft een New-York-kamer en daarbij past perfect het clochard dekbedovertrek van Snurk. Maar aangezien hij een kunstzinnige opleiding hoopt te gaan doen na de havo, was het met verf bespatte exemplaar ook wel leuk geweest. Jammer dat ze niks hebben met graffiti!En ook jongste zoon wordt verwend met Snurk beddengoed, toch echt mijn favoriet. Hij zeurt nog steeds over dino-behang en daar past zo’n dino-overtrek mooi bij. Maar¬†Chewbacca uit Star Wars vind hij vast mooier, alhoewel we er eerst wel van schrokken zoals het ineens recht voor onze neus hing in de winkel.Ben jij ook zo gek op nieuw beddengoed? En wat zijn jouw favoriete merken? Was jij het eerst voor gebruik? Dat schijnt wel te moeten, maar ik vind vers beddengoed heerlijk slapen en zo glad gestreken krijg ik het nooit weer…

Dag Loes, hoi Marianne

 

Ik voel me schuldig. De flyer rolde vorige week in de bus en eigenlijk kon ik ‘m niet weggooien. Dus ging het bij de andere post in het brievenbakje op de gang. Het hoopvolle gezicht van de kandidaat waar ik bij de vorige verkiezingen op heb gestemd, gaat echter niet uit mijn gedachten. Loes Ypma van de Pvda is zo ongeveer de allerliefste politica die ik ken. Ze heeft met zachte hand, maar uitermate volhardend, de afgelopen vier jaar heel veel goed werk verricht op haar terrein:¬†onderwijs en jeugdzorg. Gloedvol kan ze er over vertellen. Vorige week nog, op de basisschool van mijn jongste zoon waar de kinderen van groep 6 allemaal een eigen politieke partij hadden opgericht en vandaag ook een stem mochten uitbrengen.

Bij de vorige verkiezingen heb ik nog op haar gestemd, waarom nu niet? Tja, dat ligt beslist niet aan Loes, maar helemaal aan haar partij, de PvdA. Ik hoopte vier jaar geleden een verschil te kunnen  maken door in tegenstelling tot eerdere keren een stem uit te brengen op een partij die kans maakte in de regering te komen. En daarin slaagde, maar helaas op een enkele uitzondering na niet echt een stempel wist te drukken op het regeringsbeleid. Dat was wat mij betreft eens maar nooit weer. Politiek hoort niet te gaan om macht, maar om idealen, om mensen die zich willen inzetten voor andere mensen en de wereld om hen heen. Buiten de hokjes durven denken, dromen durven opschrijven, daar naar toe proberen te werken, dat zocht ik in een partij.

En dat vond ik bij de Partij voor de Dieren. Een frisse, groene, linkse partij die in tegenstelling tot vergelijkbare partijen (GroenLinks, SP)¬†heel tevreden ¬†is met haar plaats in de oppositiebanken. En van daaruit steeds meer weerklank vindt voor haar idee√ęn. Het enige minpuntje: de naam. Die had beter Partij voor de Aarde kunnen zijn. Maar goed, zoals een flyeraar fijntjes uitlegde, de naam van je geliefde ga je ook niet ineens veranderen. En Marianne Thieme heeft me prettig getroffen de paar keren dat ik haar de afgelopen tijd op televisie zag debatteren: bevlogen, sprankelend, doordacht. ¬†Ik zie nu al uit naar haar boek De kanarie in de kolenmijn die ik cadeau krijg bij mijn lidmaatschap. Met handtekening van Marianne herself voorin ūüėČ

PS Voor Loes hoop ik dat ze dankzij haar gedegen campagne genoeg voorkeurstemmen heeft opgehaald om toch weer in de Tweede Kamer te komen. Het is haar van harte gegund!

Ode aan mijn moeder op Internationale Vrouwendag

Mijn moeder is geen Dolle Mina. Nooit geweest ook. Ik kan me haar niet anders herinneren dan met een schort voor, nijver poetsend, de was ophangend, etend kokend voor haar dierbaren. Zonder mopperen en zeker zonder zich een sloof te willen noemen. Want op alle foto’s van vroeger zie ik de stijl terug die mijn moeder nog steeds heeft: de haren netjes in de krul en de kleding fris gewassen en gestreken. Aan haar lijf geen polonaise. En zeker ook geen acties voor de rechten van de vrouw. Zonde van de tijd, dan kun je beter ramen gaan zemen.

Toch herinner ik me uit mijn jeugd (jaja, lang geleden) iets over een stakingsactie van/voor huisvrouwen. Op het schoolplein spraken we er druk over. “Doet jouw moeder daar ook aan mee?” “Nee, en die van jou?” We vonden het maar raar. Moeders hoorden thuis te zitten met een kopje thee en een koekje. Dat onze moeders wellicht ooit andere dromen hadden gehad of nog steeds iets anders wilden, we konden het ons niet voorstellen.

Zoekend op internet ontdek ik dat de bewuste staking op 30 maart 1981 moet zijn geweest. Toen gingen vrouwen massaal de straat op om te demonstreren voor het recht op abortus: baas in eigen buik! Ja, die slogan herinner ik me nog wel. En ook hoe verontwaardigd ik was dat de partij van mijn vader, het CDA, hier tegen was. We voerden er heftige discussies over, wat het vuurtje aanwakkerde van mijn nog steeds grote politieke interesse. Leuk om de kiem hiervan zo weer terug te vinden. En goed me te realiseren dat de vrouwen van toen niet voor niets hebben gestreden.

Maar op andere gebieden dan? Ach, wat hebben vrouwen tegenwoordig nog te zeuren? We mogen werken en zorgen, precies in de verdeling die we zelf willen. We krijgen alle kansen qua opleiding en werk en verdienen (bijna) hetzelfde als mannen of soms zelfs een beetje meer. Ook op veel hoge posities zitten vrouwen, toch? Ik daag je uit: noem er eens drie? Alleen op echt belangrijke posities hoor, niet namen van actrices of zo. Zie je, dat is nog best een klus.

En dan hebben we het nog niet eens over de positie van vrouwen van andere afkomst hier in Nederland of over vrouwen in het buitenland. Daar kunnen we best wat vaker voor op de bres springen. Laten we dat vandaag op deze ¬† Internationale Vrouwendag eens doen. En daar ook de rest van het jaar wat vaker bij stil staan. Want anno 2017 is vrouwenemancipatie nog helemaal niet zo vanzelfsprekend als bijvoorbeeld mijn dochters wel denken. Laat ze om te beginnen maar eens leren ramen zemen. En dan praten we daarna verder over de rechten van de vrouw ūüėČ

 

 

 

Weekoverzicht 4/2017


Maandag 27 februari
De wekker staat vandaag weer eens op half 6. Niet voor mezelf, maar voor oudste zoon die de voorjaarsvakantie wel een mooi moment vindt om aan een nieuw baantje te beginnen. Dus niet uitslapen en lummelen deze week, maar de handen uit de mouwen op de aardappelen-, groente- en fruitafdeling van de supermarkt vlakbij. Ik maak van de nood een deugd en ga ook aan het werk, alvast wat dingen schrijven voordat jongste zoon aandacht vraagt. Die wil natuurlijk worden vermaakt vandaag en verder wil ik eindelijk het gordijn voor het decor van Sterallures afhaken. Dan kan ik daarna met de toitois aan de slag.

Dinsdag 28 februari
Facebook herinnert me er fijntjes aan dat we precies een jaar geleden in de voorjaarsvakantie een dag naar Texel gingen. Het was toen stralend mooi weer en er stonden volop sneeuwklokjes, narcissen en krokusjes in bloei. Nu steken er nog maar een paar sprietjes hun kopjes omhoog in de tuin. Net als ik kunnen ze maar aan √©√©n ding denken: zon! Jongste zoon gaat bij een vriendje spelen, dus kan ik verder werken aan het blad van Breiclub.nl. ’s Avonds kijken we een¬†mooie stop-motion-film: Kubo, ¬†over een jongetje dat een magische verhalenverteller blijkt te zijn. Dagelijks speelt hij de avonturen van zijn overleden vader na op zijn gitaar, waarbij de muziek wordt gge√Įllustreerd met zichzelf vouwende, wonderschone animatiefiguren. Een geest uit het verleden dwingt hem op zoek te gaan naar de wapenuitrusting van zijn vader die hem zal helpen zijn grootvader (de maan) te overwinnen. Hierbij krijgt hij de hulp van twee ongebruikelijke metgezellen: een strenge witte aap en een maffe, heldhaftige kever.

Woensdag 1 maart
Mijn gebeden zijn verhoord: de zon schijnt! Het is 1 maart, dus het begin van de lente en ook nog Nationale Complimentendag. Ik maak jongste zoon een complimentje voor het feit dat hij zelf netjes zijn brood smeert, iets wat hij vooral bij het ontbijt meestal liever aan iemand anders overlaat. Na het ontbijt fietsen we lekker naar de markt, brengen een bezoekje aan de bibliotheek en strijken dan neer bij de plaatselijke ijssalon. In de krant stond dat deze vandaag voor het eerst zou open gaan¬†en ja hoor: om 12 uur is het zover! Wat smaakt zo’n eerste ijsje in een pril zonnetje toch goddelijk. En om met jongste zoon te spreken: het ijs smelt niet zo snel met dit weer, dus kun je er extra lang van genieten!

Donderdag 2 maart
Voor vandaag hebben we kaartjes om de T-rex van Naturalis in Leiden eens van dichtbij te bekijken. We zitten echter (alweer!) zonder verwarming en warm water sinds gisteravond, dus we moeten eigenlijk op twee monteurs wachten: een van het energiebedrijf en een voor de cv-ketel. Gelukkig wil jongste dochter wel thuis blijven hiervoor, en kan ons uitstapje doorgaan. We worden verrast door de extra ‘dino’s die er in de expo zijn te zien en de vele leuke activiteiten die er rondom het thema T-rex zijn verzonnen. Zelfs in de museumwinkel zijn we een hele tijd zoet: wat een leuke dingen zijn hier te koop. Pas aan het einde van de middag zijn we weer thuis, waar de huiskamer gelukkig weer behaaglijk warm blijkt te zijn. Nu maar hopen dat dit keer het euvel voorgoed is verholpen!

Vrijdag 3 maart
Ook vandaag heb ik tussen de bedrijven door gelegenheid om creatief bezig te zijn. Maar goed ook, want ruim dertig toitois maken is een hele klus. Bij de Wibra (wat hebben ze ¬†daar toch veel knutselspul en helemaal niet duur) vind ik leuke sleutelhangers en kralen waarmee ik mijn gehaakte dingetje (nee, ik verklap nog niets!) verder kan aankleden. ’s Avonds kijken we The Voice Kids, leuk met Ilse de Lange en Marco Borsato, onze favoriete juryleden.

Zaterdag 4 maart
Vandaag staat er traditioneel een uitstapje naar de bioscoop op het programma. Dat doen we iedere vakantie eigenlijk wel. Jammer dat we geen kans meer maken om de miljoenste bezoeker te worden van de plaatselijke bioscoop, maar wel lekker dat we maar vijf ¬†minuten hoeven te fietsen voor we er zijn. De film Storm valt ons niet tegen: een mooi verhaal over een jongen die als drukkersknecht zijn vader helpt. Deze drukt echter een verboden tekst van Luther af en komt daarvoor in de gevangenis terecht. Er is welhaast een wonder nodig om hem nog daaruit te kunnen bevrijden…

Zondag 5 maart
Zeeland leek ons wel leuk om een dagje rond te banjeren en we hopen daarbij op net zo goed weer als vorig jaar op Texel. Helaas begint de lucht in Yerseke al te betrekken (gelukkig hadden we toen onze broodjes al op) en gaan we in Goes maar niet uit de auto vanwege een¬†flinke regenbui. In Middelburg lijkt de lucht wat op te klaren ¬†en is het zowaar koopzondag. Wat een leuke winkeltjes hebben ze hier, dat levert vast nog wel een keer een shoppingblog op. Ook het museumbezoek valt bij iedereen goed in de smaak, alhoewel de Zeeuwse bolus natuurlijk het allerlekkerste is van ons bezoek hier. Tot slot gaan we naar Veere en dat blijkt het klapstuk van de dag. Wat een schattig mooi plaatsje, wat een leuke winkeltjes (die op zondag zowaar nog tot 6 uur open zijn) en wat een vriendelijke mensen! Zelfs jongste zoon zegt dat hij hier wel wil wonen en stiekem denk ik dat ook. Zeker als ik op een van de¬†ramen een verkiezingsposter zie van Groen Links. Verder domineerde namelijk de SGP nogal…

Pas op: T-rex in Town!

Gisteren waren we bij Naturalis in Leiden om daar het grote T-rex skelet te bekijken dat ze in Amerika hebben opgegraven. Zeer indrukwekkend vond ook onze jongste, die er met open mond omheen bleef lopen. Om zich daarna te storten op het dino-speelgoed en de andere activiteiten die je allemaal rondom het T-rex thema kon doen. Ook de museumshop was goed gevuld met leuk spul voor dino-fans. Benieuwd wat we voor souvenir mee naar huis namen? Lees dan maar snel door!

Of we het muurgrote Naturalisbehang met T-rex erop gaan bestellen is nog een twijfelpuntje, maar net als zoonlief  vond ik het wel mega stoer. En in de woonkamer wil ik dan wel een muurtje behangen met pollen in sepiatinten of slangenhuid, ook erg cool behang.

Als journalist ben ik natuurlijk gek op pennen. Ben benieuwd hoe het schrijft met zo’n botje tussen je vingers… ūüėČ

Over botjes gesproken, jongste zoon heeft net als ik weinig geduld dus een dino opgraven gaat ‘m niet worden. Maar deze dino in elkaar zetten lukt waarschijnlijk nog net. En is met de fluor kleurtjes een echte eye-catcher.

Zachtjes gaan de dino-voetjes… Ik weet niet of een T-rex goed kon sluipen met zijn vreemde bouw en lompe lijf, maar op deze zachte sokken zal het je kind vast wel lukken.

It’s a kind of magic… Met deze set van Tiger Tribe kunnen eindeloos de prachtigste dino-tekeningen worden ingekleurd… Zodra de verf is opgedroogd verdwijnen de kleuren namelijk weer en kan je kind van voren af aan beginnen.


Ik verkocht ze al in mijn eigen speelgoedwinkel een paar jaar geleden, prachtige duurzame drinkbekers van Crocodile Creek. Natuurlijk is er ook eentje met een T-rex erop!

Nog zo’n mooi merk is Mudpuppy. We hebben thuis magneetjes met dino’s erop en zo’n zelfde soort is er nog steeds. Eindeloos speelplezier gegarandeerd.

Wat we zelf kochten? Eigenlijk niet eens zoveel, met een dino-fan thuis hebben we namelijk bijna alles al (behalve dat behang). Dus nam mama alleen een zakje T-rex thee mee.. en was zoonlief supertevreden met zijn souvenir-penny uit de automaat op de gang. We kenden het fenomeen al uit Amerika, maar je ziet het hier steeds vaker: apparaten waar je een 5-centje in kunt doen waarna je daar voor een euro een mooie herinneringsmunt van kunt maken. Het bewaarboekje heb ik inmiddels besteld. Te leuk om die straks helemaal vol te hebben.

Chapeau!

Hallo maart, hallo Nationale Complimentendag! Op de eerste dag van de lente mag het best eens worden gezegd: een groot compliment aan de zon dat ze er iedere dag weer voor ons is. Soms verstopt achter grijze wolken, soms spoorloos in een wolkbreuk of hagelbui, maar daar tussendoor toch altijd weer boven ons in de lucht met een stralende glimlach op haar gelaat.

Ze tovert langzaam aan steeds meer groen en bloemen tevoorschijn. Tussen de afgevallen bladeren die we hadden laten liggen voor de egels in onze tuin zie ik schuchter de kopjes van sneeuwklokjes, krokusjes en narcissen tevoorschijn komen. En ze tovert ook een frisse blos op onze gezichten, als we met de jassen aan dapper op een terrasje gaan zitten om de broodnodige vitamine-c mee te pikken. Met het eerste ijsje in de hand, dat weer net zo heerlijk smaakt als vorig jaar, een compliment aan de ijscoman!

Vandaag ook heel onbescheiden een compliment aan mezelf: omdat ik nu al een maand lang zo fanatiek aan het bloggen ben en al weer zo veel heb geleerd door de blogchallenge van Petra van Studio Schrijf. Die dan ook een groot compliment verdient voor haar inzet, ondanks tegenslagen hier en daar. En tenslotte ook een compliment aan de medebloggers in de groep: Tanja, Sarah, Henriette, Iete, Anja, Lonneke, Angelika, Carla, Jenny en alle anderen die ik nog vergeten ben: chapeau voor jullie mooie, lieve, leuke, ontroerende blogs de afgelopen maand en dank voor jullie steun. Samen komen we er wel ūüėČ

Weekoverzicht 3/2017

Maandag 20 februari
Het is weer even in het gareel komen na het gezellige weekendje weg, maar gelukkig voelt het persberichten versturen voor onze musical niet als werk. Leuk om te zien dat de media het zo snel oppikken. Nu maar hopen dat er nog flink wat kaartjes worden verkocht voor de voorstellingen van 10, 11 en 12 maart!
Ik download de meesterlijke app van Zondag met Lubach en tref Alexander Pechtold. Hij laat zich naar hartelust voederen, maar al snel vraagt hij een schorsing aan van 6 minuten. Tja, dan is mijn aandacht natuurlijk weg. Maar even afwachten hoe lang hij het volhoudt met mij…

Dinsdag 21 februari
Alhoewel ik veel via internet bestel, loont het in sommige gevallen toch de moeite om zelf de winkels langs te gaan. Bijvoorbeeld om een goedkope outfit voor carnaval te scoren. Jongste zoon wil als The Joker uit Batman. Bij de Wibra slagen we uiteindelijk goed. Een groene pruik hadden ze niet meer, maar het raffia rokje voldoet vast ook prima, zodra de bloemen er af zijn dan ūüėČ

Woensdag 22 februari
Voor SterAllures ga ik de winkels in het centrum langs, om te vragen of ze onze poster willen ophangen. Geen vervelende klus, maar het wordt helaas wel steeds kouder en natter buiten. Eenmaal weer thuis besluit ik lekker uitgebreid in bad te gaan. De nog ongelezen zaterdagbijlage van het AD ziet er interessant uit met een artikel over jonge veganisten op de cover. Met een hapje en een drankje erbij vermaak ik me wel een poosje. Maar wat een afknapper: het water blijkt ijskoud te zijn. Er is een probleem met de zonneboiler, zo blijkt al gauw als er hulptroepen zijn ingeschakeld. Na een half uurtje is het euvel verholpen en kan ik alsnog in bad.

Donderdag 23 februari
Alexander is dood! Ik had ‘m tijdens de lunch nog te eten gegeven, maar ’s middags was ik even druk, met jongste zoon naar vioolles en nog inkopen doen voor het scoutingkamp waar hij morgen naar toe gaat. En blijkbaar had Alexander toen net graag wat extra aandacht gewild… Toch sneu voor hem!

Vrijdag 24 februari
Sky’s outfit is een succes. Weer thuis om 14 uur is hij nog steeds hyper van alle festiviteiten op school. Veel tijd om uit te rusten is er echter niet. Er moet worden ingepakt en dan is het na het eten al weer tijd om op kamp te gaan. ¬†Nadat we ‘m hebben uitgezwaaid, fiets ik naar het theater voor een bijeenkomst met vluchtelingen: Zing je Nederlands met me? Er zijn er maar een handjevol van buitenlandse afkomst, maar dat mag de pret niet drukken. Het is heerlijk om zo samen te zingen en op sommige momenten zelfs ontroerend, zeker als het mooie liedje van Claudia de Breij wordt ingezet: Mag ik bij je schuilen?

Zaterdag 25 februari
Bij Urban Shopper in Eindhoven had ik weer eens het merk Zuperzozial gespot en dat brengt me op het idee hiervan wat te bestellen als ontbijtservies. Al rondsnuffelend bedenk ik dat ik best een shoppingblog kan schrijven over onze nieuwe¬†keukenspullen. Zo gezegd zo gedaan. Leuk dat ik zo mijn inspiratie weer kan doorgeven. En prettige bijeenkomst: zo’n middagje rondsurfen is dan ineens extra nuttig besteed.¬†Ik zoek ook nog kleurtjes uit voor de toitois die ik wil gaan maken voor mijn collega’s van SterAllures. Het is goed gebruik om elkaar bij de premi√®re iets kleins, liefs, grappigs te geven en ik denk dat ik wel iets toepasselijks heb gevonden. Iedereen krijgt een ander kleurtje vanzelfsprekend ūüėČ

Zondag 26 februari
Met mijn moeder en broer en diens gezin vieren we vandaag alsnog mijn verjaardag met een heerlijke pannekoekenmaaltijd in restaurant De Steenen Camer in Arnhem. We zijn net op tijd thuis voor het eerste verkiezingsdebat. Het is redelijk rustig zonder Rutte en Wilders erbij, maar om nou te zeggen dat je er echt veel wijzer van wordt, nee. Daarbij miste ik een vrouwelijke touch. Ineens zoemt de naam Marianne Thieme door mijn hoofd. Haar partij zou de Partij van de Aarde moeten heten, dan zou ik het wel weten. Ik vul maar eens de Stemwijzer in en kom inderdaad uit op de PvdD, met maar liefst 80 procent. Even hoog als de SP trouwens en GroenLinks scoort met 71 procent ook goed. Dus dat wordt nog even dubben tot 15 maart…

De stoerste eye-catchers voor in de keuken

We hebben onlangs niet alleen onze woonkamer maar ook de aangrenzende keuken van een nieuw verfje voorzien. En daar horen nieuwe keukenspullen bij! Lekker stoer, maar ook een tikkie nostalgisch, kijk maar:

Pronkstuk in de hoek van het aanrecht is de  Wesco broodtrommel. We hadden een grasgroene, maar pikzwart is wel echt keigaaf!

Op de planken het nodige aan nieuw servies. Voor het avondeten deze lekkere basic borden van de Hema.

En voor het ontbijt en tussendoor hippe bamboe mokken, kommen en bordjes van Zuperzozial. Afbreekbaar, dus goed voor het milieu. En ze kunnen gewoon in de vaatwasser ūüėČ

Laats bij Loods 5 had ik al mooie placemats gekocht van Zone Denmark. De bijpassende vrolijke onderzetters wil ik eigenlijk wel voor Pasen.

Voor op de Paastafel en bij alle andere lekker uitgebreide brunches  vond ik deze mooie  serveerschaal van Koziol.

En voor een snackie, chipje of chocolaatje tussendoor heb ik deze retro schaal besteld, snoepig toch ūüôā

Nu wordt er hier in huis ook best fruit gegeten hoor, zeker nu we een nieuwe fruitschaal hebben.

Dus wellicht hebben we ook nog nieuwe pannen nodig zodat er meer groente wordt gegeten?

Een nieuwe bestekset heb ik ook nog nodig in plaats van het rommelige allegaartje, een nieuw tafelkleed, een lepelrek… Kortom ik ben nog lang niet uitgeshopt voor de keuken. Wordt vervolgd. En: eet smakelijk alvast voor straks!

No news today

Het zou een woord voor in de Dikke van Dale kunnen zijn: blije nieuwsmijder. Het klinkt heel gezellig, als een feestje waar je bij wilt zijn. Of als de titel van een nieuwe Suske en Wiske: “Heb je De Blije Nieuwsmijder al gelezen?” Want dit soort alliteraties, daar houden ze bij Studio Vandersteen wel van ;-). Maar wat het nu precies betekent ¬†en wat ik ermee heb? Dat lees je hieronder.

Volgens de Volkskrant zijn blije nieuwsmijders mensen die door de zorgelijke berichtenstroom in de media maar liever geen kranten meer lezen, geen radio meer luisteren, de tv uitlaten onder het journaal, ook  geen actualiteiten meer volgen, niet op social media zitten, kortom: eigenlijk hun hoofd onder een dik kussen steken om te voorkomen dat ze ook maar iets opvangen van wat er aan de hand is in de wereld. Je snapt het al: dat lijkt me geen goed plan.

Het lijkt me vooral vrij onmogelijk om dit nieuwsmijdingsgedrag heel lang vol te houden. Ondanks dat er steeds minder kranten worden gelezen, is nieuws an sich en het op de hoogte willen blijven van wat er in de wereld gebeurt, populairder dan ooit. Zo’n beetje iedereen die ik ken, volgt overdag zowat continue het nieuws via facebook, twitter, mobiel en wat dies meer zij, om dan ’s avonds nog een actualiteitenrubriek of talkshow mee te pikken zodat je weer helemaal up to date bent.

Nu zie ik zelf liever ook geen akelige beelden. Maar het mooie van de huidige¬†tijd is dat je zelf kunt kiezen welke media je in welke dosering tot je neemt. Dus kijk ik niet zozeer nieuws en actualiteiten op tv, maar lees ik kranten en tijdschriften om bij te blijven. En speur ik¬†stad en land af (zowel digitaal als in real life) om ander, positiever nieuws te vinden. Over mensen bijvoorbeeld die zich wel op een positieve manier voor de wereld willen inzetten. Daar kun je dan weer over lezen in Krant van de Aarde en andere ‘blije’ media. Die ik zeker niet zou mijden als ik jou was ūüėČ

Weekoverzicht 2/2017

Maandag 13 februari
Na het overvolle weekend heb ik wel even een dagje rust verdiend. Dus rommel ik lekker door het huis, lees de zaterdagkranten bij en dan is het al weer zo 12 uur. Jongste zoon komt thuis lunchen. Dat moet dan ook maar in stijl gebeuren. Even later is de tafel feestelijk gedekt ¬†en heb ik lekkere broodjes en een gekookt eitje te voorschijn getoverd. Als ‘toetje’ smullen we van een boterham met pindakaas en banaan, echt een klassieker. ’s Middags ben ik druk met de blog, ik heb nog wat opdrachten in te halen…

Dinsdag 14 februari
Valentijnsdag en tegelijk ook de dag waarop manlief en ik getrouwd zijn, nu al weer 23 jaar geleden. We vieren het nooit met cadeaus, maar ik word toch getrakteerd op een lekker beschuitje. De rest van de ochtend zitten we gebroederlijk thuis samen te werken, ik voor Breiclub.nl, hij voor het orkest waarvan hij lid is en tevens de pr doet. Maar het is zulk mooi weer dat we er ’s middags nog even snel tussenuit snieken, naar een nieuwe expositie in ons eigenste Stadsmuseum. Dat is klein maar fijn, ¬†en dus goed even tussendoor te bezoeken. Dat de expositie over textiel gaat is vooral voor mij leuk, manlief geniet meer van de schilderijen van Leo Gestel. ’s Avonds gaan we naar de film Down to Earth, die me meer doet dan ik had verwacht. Ik schreef er hier al een uitgebreide blog over, het is echt een aanrader!

Woensdag 15 februari
Altijd maar een kort werkdagje, met verder vandaag veel klusjes in en om het huis (soort maandag wasdag zeg maar, dat moet ik toch ook weer inhalen, of ik het nu wil of niet…). Ondertussen laat ik mijn gedachten gaan over de blogchallenge die best intensief is maar ook heel inspirerend. Ineens zie ik overal een blog in, zelfs als ik aan het aardappelen schillen ben…

Donderdag 16 februari
Voor mijn verjaardag gaan we naar Eindhoven, een stad die ik behalve van de Dutch Design Week eigenlijk helemaal niet ken. Dus ga ik, ook in het kader van de blogchallenge, op een virtuele expeditie naar de lichtstad. En sla twee vliegen in een klap: ik heb uiteindelijk een leuk programma van wat we dit weekend kunnen gaan doen en een leuke blog geschreven ūüėČ

Vrijdag 17 februari
’s Ochtends even wat werk verzet maar in gedachten zit ik al met een lange lijst dingen in mijn hoofd die gedaan moeten worden voor we weg kunnen. ’s Middags naar de kapper. Ondertussen duim ik dat de buurvrouw of een van de kinderen thuis is wanneer ze de bestelde feestkleding bezorgen. Maar weer thuis is er nog steeds niks. Vlak voordat we willen vertrekken komt de bezorgen aangereden, gelukkig! De grote doos past er precies bij in de auto vol bagage. Waarom nemen we op een weekendje weg toch bijna net zo veel mee als wanneer we drie weken op vakantie gaan? Rond 7 uur zijn we in het hotel, dat nog gekker retro is dan we al dachten, ¬†heerlijk! Alleen is er geen tv… Gelukkig hebben we een laptop bij ons en kijken we daar een van onze favoriete series op, in plaats van de finale van The Voice. Die stond nog niet op RTL Gemist en live meekijken gaat helaas niet.

Zaterdag 18 februari
De grote dag begint heerlijk ontspannen met een lekker ontbijtje en een vrolijke pasbende van alle nieuwe kleren. Er zit gelukkig genoeg leuks bij, dus kan ik mooi aangekleed op stap. Om te beginnen naar het Philipsmuseum, maar dat blijkt bij aankomst (10.15 uur) pas om 11 uur open te gaan… Gelukkig is er een grote boekhandel in de buurt waar Harrie en ik ons wel vermaken met de tweedehands boeken buiten, terwijl de kinderen zich binnen uitleven op de gigantische kinder- en youngadultafdeling.
Voor de lunch kopen we lekkere broodjes die we opeten in een mooi parkje dat we tegenkomen tijdens onze stadswandeling. Het zonnetje schijnt zowaar, en als je daar pal in zit is het bijna warm te noemen. Maar de jassen houden we toch maar aan.
Tegen drie uur zijn we in de buurt van de Cathrienkerk waar een mooi concert wordt gegeven waar ik graag naar toe wil. Gelukkig zijn er nog kaartjes. Na een uurtje staan we met de oorverdovende klanken van het orgel nog nagalmend in ons hoofd weer buiten. We vervolgen onze stadswandeling (die voor de meiden gelukkig ook nog langs¬†wat winkels voert) en hebben dan eigenlijk geen puf meer om een restaurantje op te zoeken. We moeten ook nog taart eten en cadeaus uitpakken, daar is het vanochtend helemaal niet meer van gekomen. En daarna eten we zoals vaker op de zaterdagavond in het hotel een simpele macaroni ham-kaasschotel, die verrassend goed past bij het nostalgische servies. ’s Avonds kijken we alsnog The Voice terug. Het wordt geen verrassende uitslag, maar wel leuk om te zien hoe iedereen staat te stralen op het podium.

Zondag 19 februari
Ook vandaag voel ik me jarig, wat een luxe! Van uitslapen komt het echter niet, we moeten ons haasten om op tijd te zijn voor de film Vleugelbroertjes. Die echt bijzonder mooi is om te zien en nog beter tot zijn recht komt in het knusse, kleine zaaltje van het Natlab. In de buurt is een supermarkt open waar we wat lekkers halen voor de brunch, waarna we al weer afscheid moeten nemen van ons hotel ūüôĀ
’s Middags vermaken we ons prima op Strijp S, een voormalig industriegebied dat nu een cultureel broeinest is geworden, echt geweldig leuk. We slenteren uitgebreid langs de vele kraampjes van de Feelgoodmarket en winkelen bij onder meer Urban Shopper, een warenhuis vol leuke design dingen. Tot slot eten we zoals gepland een gebakje bij de Pastry Club en dan is is de koek toch echt op. Thuis worden opnieuw de slingers opgehangen en de cadeautjes uitgestald. Wat ben ik verwend en wat een heerlijk feestelijk weekend was dit. Met een vleugje nostalgie maar vooral veel nieuwe leuke dingen om te ontdekken en te doen, precies zoals ik me had voorgesteld. Zo wil ik wel vaker 50 worden!¬†