Tadaa, de tandenfee is in aantocht!

Mijn oudste dochter overkwam het al met net 5 jaar, jongste zoon moest bijna tot z’n 6e verjaardag wachten… het wisselen van het eerste tandje! Altijd weer een bijzonder moment en ook een beetje verdrietig. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat het eerste tandje van je kleine doorkwam. En nu moet je wennen aan wiebeltanden en fietsenrekken, daar zijn jij en je kind wel een paar jaartjes zoet mee. Wat je ook doet met de losse tand – onder het kussen laten leggen, in een mooi zakje of doosje doen – maak er een bijzonder moment van. Het is toch weer een mijlpaal in het leven van je kind!

Voor mijn oudste nichtje kocht ik laatst een doosje Playmobil met een grote tand erbij ofwel een doosje waarin ze haar eerste wisseltandjes kan doen. Een paar zitten al wel een half jaar los, maar er uit vallen ho maar. Misschien kan er binnenkort iets in het doosje. Ze heeft er in ieder geval al keurig netjes haar naam op geschreven.

Zelf bewaar ik de tandjes van jongste zoon (met bijna 10 is hij al aan het kiezen wisselen) in een bewaarsysteem van Lumage. In de schuimrubber vorm kun je het hele kindergebitje kwijt. Zoonlief zelf vindt dat nogal griezelig – iets te veel vampierenverhalen gelezen/gezien misschien? – maar ik koester het kleinood. En voor hemzelf maak ik iedere keer een mooie foto van de lege plek die de wisseltand heeft achtergelaten. Dat wordt vast een stoere collage, ooit!

In mijn speelgoedwinkel verkocht ik houten tandendoosjes, niet zo groot, maar ideaal om de eerste paar tandjes in te doen. Die zijn toch het schattigst 😉 Je kunt de houten doosjes tegenwoordig in allerlei kleurtjes en met allerlei figuren erop krijgen, maar ik vind  de nostalgische doosjes het leukste.

Wil je echt iets bijzonders doen met de eerste tandjes, dan is een zilveren sieraad wellicht een idee. Zelf denk ik aan een tandje in een ketting verwerkt, of zal ik van alle vier een tandje in een bedelarmbandje bij elkaar laten zetten? Maar je kunt er ook een medaillon van laten maken of andere fraaie hangertjes, zag ik bijvoorbeeld via Etsy.


En last but not least kun je natuurlijk ook altijd zelf een doosje knutselen samen met je kleine. Dat kan een klein rond houten doosje zijn zoals je wel eens ziet bij Xenos of de hobbywinkel en dat je samen leuk beschildert, of gewoon een luciferdoosje. Met een mooi papiertje eromheen maak je daar al gauw een schattig bewaardoosje van. Ben je niet zo handig met knutselen, dan kun je ook deze printable gebruiken.

En jij? Heeft jouw kindje al gewisseld? Of gaat het dat binnenkort doen? Wat doe je (dan) met het eerste tandje. Ik hoor het graag!

Dood aan de mazelen


Toen ik 16 was, werd mijn vier jaar jongere broertje ineens ernstig ziek. Eerst viel het niet zo op. Hij kwam in de puberteit, werd lang en slungelig, dus het was niet zo vreemd dat hij een beetje scheef ging lopen en soms niet goed uit zijn woorden kwam. Maar de klachten werden steeds erger. Bij een neurologisch onderzoek bleek hij een ontsteking in de hersenen te hebben, waarschijnlijk veroorzaakt door de mazelen die hij als baby had gehad. Een naam was er niet voor die ziekte en een geneesmiddel al helemaal niet, zo zelden kwam de aandoening voor. Na een jaar lang thuis verzorgd te zijn, waarbij we hem steeds verder zagen aftakelen van flinke knul tot kasplantje, overleed Vincent op 21 december 1984 op 13-jarige leeftijd.

Vandaag zou hij 46 jaar zijn geworden. Aan hoe hij nu zou zijn – wat voor beroep, getrouwd, kinderen? –  denk ik liever niet. Wel aan hoe hij was: altijd in voor een geintje. Een leugentje om bestwil was daarbij geoorloofd. Zo kreeg mijn vader, toen melkboer, van een bevriende boer een doosje kievitseieren. Dat vond Vincent erg bijzonder, vooral toen hij hoorde dat de burgemeester eigenlijk het eerste kievitsei hoorde te krijgen. Op zijn crossfiets racete hij stiekem met het doosje onder de snelbinders naar het gemeentehuis en vroeg belet bij de burgemeester. Die hem allerhartelijkst ontving en bedankte voor het mooie geschenk.

Dat soort verhalen horen bij Vincent en halen we ieder jaar weer op. Maar over zijn ziekte hebben we het eigenlijk nooit meer. Terwijl ik heel lang heb willen weten hoe het nu eigenlijk heette. Per toeval ontdekte ik dat een paar jaar geleden via een blog van Hip en Hot over inentingen. Daarin vertelt Judith waarom ze mazelen zo’n enge ziekte vindt. En verwees naar een website waarop precies de ziekte stond uitgelegd waaraan mijn broertje was gestorven: SSPE, een bijzondere vorm van mazelenencefalitus.

Het gaf op een vreemde manier troost nu eindelijk te weten dat de ziekte echt bestond, dat het geen raar fabeltje was maar een officiële ziekte waaraan Vincent was gestorven. En het bewees voor mij ook maar weer eens dat de wegen van internet ondoorgrondelijk zijn. Zoekt en gij zult vinden, zeggen ze, maar dit brokje informatie vond ik zonder te zoeken. Bij deze dus duizend maal dank nog voor het delen, Judith, je hebt geen idee hoe je mij hiermee geholpen hebt!

Weekoverzicht 5/2017

Maandag 6 maart
Zodra de kinderen weer naar school zijn en ik het huis voor mezelf alleen heb, dringt het ineens tot me door: deze week is de uitvoering van de Klokkenluider van de Notre Dame! Niet één, niet twee, niet drie, maar zes keer (inclusief de generale repetitie) zullen we dit leuke stuk gaan neerzetten in een echt theater. Voor mij de eerste keer, dus bere-spannend. Ik besluit de zenuwen te verdrijven met nog maar wat extra stemoefeneningen. De van zangcoach Bram gekregen buis en de nieuwe Dopper komen daarbij goed van pas. Met de zogenoemde Lax Vox methode bubbel je zo een boel stress weg en worden je stembanden heel ontspannen. Dat zingt een stuk lekkerder 🙂

Dinsdag 7 maart
Deftig hoor: ik word geïnterviewd door een journalist van het AD voor een groot artikel over onze musical! Dat komt donderdag in de krant, dus wellicht net op tijd om nog wat laatste kaartjes te verkopen. Ook het plaatselijke huis-aan-huisblad belooft een stukje aan ons te wijden. Tussen de pr-bedrijven door werk ik hard om mijn rubriek voor Simply Breien af te krijgen. Dit keer met als thema breien en kunst, daar kan ik leuk de viering van 100 jaar De Stijl in verwerken, een van mijn favoriete kunstperiodes. De foto van mezelf in Mondriaan-trui besluit ik toch maar niet te gebruiken…

Woensdag 8 maart
Nadat ik een spontane blog over de Internationale Dag van de Vrouw heb geschreven (mijn woensdagse blogjes over journalistiek en aanverwante zaken begin ik steeds leuker te vinden), ga ik de stad in voor nog wat cadeautjes voor manlief. Die is zondag jarig, maar ook dan ben ik de hele dag in het theater, en de komende dagen natuurlijk ook. Ik ben snel klaar: een boekenbon bij de plaatselijke boekhandel en een paar streekbiertjes bij de Groene Hart winkel zijn een mooie aanvulling op wat we al eerder in Middelburg en Eindhoven hebben gekocht.

Donderdag 9 maart
Als ik ’s middags in het theater aankom, staat het grootste deel van het decor er al. Niet alleen de Notre Dame, maar ook de woonwagen voor de zigeuners, met mijn gehaakte gordijntjes voor het raam. Best wel leuk dat ik zo een piepklein aandeeltje aan het decor heb mogen leveren. De generale repetitie gaat nog niet zo best, maar dat schijnt erbij te horen… Met de peptalk van de regisseuse goed in de oren geknoopt, slaap ik verrassend snel in.

Vrijdag 10 maart
Ondanks dat de zenuwen iedereen door het lijf gieren, hebben we er zin in een paar mooie voorstellingen neer te zetten. Daarbij is de vrijdagmiddagvoorstelling toch een soort van try-out, dus mag er hier en daar nog best iets mis gaan… Dat gebeurt natuurlijk ook, maar gelukkig merkt het publiek daar (bijna) niets van. Zo ligt ineens mijn onderrok op mijn enkels. Ik stap er snel uit, schop de rok naar achteren en speel weer door alsof er niets aan de hand  is. Heerlijk om te doen en kippenvel als er na afloop een klaterend applaus en staande ovatie komt. Hier hebben we al die tijd naar toegewerkt. Even een hapje eten en dan weer door voor de tweede voorstelling. Die gaat al veel beter. Het grote genieten is begonnen!

Zaterdag 11 maart
In alle hectiek had ik nog niet eens de toitois uitgedeeld die ik had gemaakt, zelf gehaakte roosjes aan een hartvormige sleutelhanger. Parijs is immers de stad van de liefde, en ik ben echt van deze gezellige club mensen gaan houden! Gisteren hebben ze me al verwend met allerlei leuke kleine attenties, nu ben ik aan de beurt. Ook mijn toitoi wordt gewaardeerd en geeft weer nieuwe moed. Want net als gisteren moeten we vandaag weer twee voorstellingen lang spetteren. ’s Middags komt mijn beste vriendin kijken met haar man, dat maakt het extra spannend. Alhoewel ik haar gelijk ontdek in de zaal lukt het me de focus te houden en speel ik net als de anderen voluit. We komen helemaal in een flow; ook de avondvoorstelling gaat als een trein. Stuiterend van enthousiasme kom ik ’s avonds laat weer thuis. Nog maar één voorstelling te gaan, wat jammer dat het dan alweer afgelopen is! Alhoewel ik eigenlijk vroeg naar bed zou moeten om morgen weer fit te zijn, kijken we nog naar de finale van Wie is de Mol? Thomas, ik had het kunnen weten! Jammer dat ik last minute naar Sanne ben geswitched, ik zat fout. Het was toch ook wel superspannend en verwarrend dit jaar!

Zondag 12 maart
Vroeg op voor een lekker ontbijtje en cadeaus uitpakken met manlief. Daarna heb ik geen rust meer en vertrek ik naar het theater. De voorstelling is pas om half 2, maar door er bijtijds te zijn kun je nog even acclimatiseren, rustig omkleden, je laten grimen en nog even wat repeteren. Ik schrik als ik ineens bekende gezichten door de gang zie aankomen: is het al zo laat? Man en kinderen zijn gearriveerd, evenals broerlief met zijn gezin en mijn moeder. Alhoewel er door de moeheid toch weer meer dingen misgaan dan zaterdag, maken we er alsnog een mooie laatste voorstelling van. Geweldig dat ook nu weer het dak er bijna af gaat door het geklap van het enthousiaste publiek. Kunnen we echt niet nog een voorstelling spelen? Nee helaas, het decor moet gelijk na het afschminken worden opgeruimd en daarna worden we verwacht bij een restaurant in de buurt voor een afsluitend etentje, supergezellig!

Maandag 13 maart
Ik ben kapot van alle drukte van de afgelopen dagen en besluit tot een rustige nagenietdag vol SterAllurespret. De cd op volume knalhard zing ik alle liedjes nog een keer mee. Ik was mijn kostuum en zoeken alle toitois uit. Die passen mooi in het grote boek van Parijs waarin ik mijn eigen toitois had gepresenteerd. Zo heb ik een mooi aandenken aan dit geweldige weekend!

Dinsdag 14 maart
Er moet weer gewerkt worden, voor Krant van de Aarde dit keer. Volgende maand alweer is het de Dag van de Aarde en ik mag daar een aankondiging over schrijven. Ook dit jaar wil ik op de dag zelf, 22 april, weer door het land reizen om aan verschillende activiteiten mee te doen. Moeilijk kiezen, maar wel leuk om te doen. ’s Middags eten we een gebakje op de verjaardag van ons oudste nichtje die al weer 6 jaar is geworden. Er is nog genoeg over van zondag 🙂 ’s Avonds kijken we naar het grote NOS-debat met alle lijsttrekkers, maar eigenlijk heeft iedereen zijn keus al gemaakt, fijn!

Woensdag 15 maart
De dag van de Tweede-Kamerverkiezingen. Ik ga samen met jongste dochter stemmen, zij voor het eerst op Groen Links, ik voor het eerst op de Partij voor de Dieren. Toch altijd weer een mooi moment, als je je stem mag uitbrengen. Maar dat euforische gevoel is ’s avonds al weer verdwenen als de VVD zich (met 10 zetels verlies!) de winnaar mag noemen en GroenLinks (met 10 zetels winst) al weer meteen is uitgesloten van deelname aan de regering. Blij dat ik dit keer niet strategisch heb gestemd, maar op een partij naar mijn hart. Ik ben dan ook dolblij met de vijf zetels die Marianne Thieme heeft behaald.

Donderdag 16 maart
Door alle drukte is er van bloggen weinig terecht gekomen de afgelopen week. Ik duik nog even in de blogchallenge van februari en like alle deelnemers op de diverse social media. De leuke contacten die ik heb opgedaan wil ik niet gelijk uit het oog verliezen. Ook schrijf ik alvast wat vooruit, altijd handig. Langzamerhand begint er toch iets van routine in te komen. Vanavond geen SterAllures, dus lekker op de bank hangen. Ik wil wel de dvd van the Wiz gaan bekijken die ik op mijn verjaardag heb gekregen, dat is namelijk de volgende musical die we gaan spelen. Maar de kinderen hebben andere plannen… Het wordt Once Upon a Time.

Vrijdag 17 maart
Voor de shoppingblog van vandaag ga ik met oudste dochter naar Utrecht om inspiratie op te doen. Het is de Internationale Dag van de Slaap en  ik wil daarom nieuwe dekbedovertrekken spotten. Dat lukt goed bij de Bijenkorf. Bij Miss Etam slagen we voor mooie kleding voor dochterlief. Ze is er heel blij, tot we zien dat de winkel per april dicht gaat, wat een domper. Wel knap dat we dan nog zo vriendelijk en vrolijk werden geholpen.

Zaterdag 18 maart
Na de gebruikelijke ronde boodschappen en schoon maken is het al haast weer tijd om ons klaar te maken voor een avondje uit in Breukelen. Daar speelt het Groene Hart Orkest met man en oudste dochter erin een prachtig Scandinavisch Voorjaarsconcert. Onder meer wordt verteld over het Noorderlicht, een fenomeen dat in Nederland niet is te aanschouwen. De lichten van de ambulance die een paar keer langsrijdt geven door de grote kerkramen echter bijna hetzelfde mysterieuze effect 🙂 Aan het eind mag manlief zijn gerestaureerde Hardanger viool laten zien, iets wat het publiek zeer waardeert. Dit Noorse volksinstrument zie je hier immers niet vaak.

Zondag 19 maart
Flink uitslapen en samen uitgebreid brunchen, daar zijn we wel aan toe. ’s Middags vieren we de verjaardag van ons nichtje. Ze is dolblij met haar mooie boek van tante Yvonne: De Geheime Tuin, een van mijn jeugdfavorieten. Voor Kruistocht in spijkerbroek, mijn nummer 1 aller tijden, is ze nog te jong. Maar dat moet ik toch eens gauw aan jongste zoon (al weer bijna 10) gaan voorlezen. Ik denk dat hij dat wel net zo spannend zal vinden als ik toentertijd.

Slaap lekker onder een nieuw dekbed

Het is vandaag de Internationale dag van de Slaap: een goed excuus om te gaan shoppen voor nieuwe dekbedovertrekken. Oudste dochter en ik gaan daarvoor naar de Utrechtse Bijenkorf, heerlijk om zelf het verschil te kunnen voelen tussen katoen of satijn bijvoorbeeld 😉

Voor onszelf ben ik er snel uit: aangezien we in een oranje (!) Auping-bed slapen is een dekbedovertrek van hetzelfde merk wel zo leuk. En gelukkig heeft Auping keus genoeg. Ik aarzel tussen (weer) een knalkleurige overtrek of toch de variant in groentinten: daar zitten de kleurtjes in waarmee we de nu nog retro-slaapkamer binnenkort een flinke metamorfose willen geven.Oudste dochter houdt van bloemen en valt als een blok voor de dekbedovertrekken van Pip Studio.  Zelf vindt ze die met de kleine bloemetjes het leukst, van mij mag het best wat meer knallen. Maar de blauwe rechts vinden we allebei het beste passen bij het Engelse bloemetjesbehang op haar slaapkamer.Jongste dochter (18) doet een grafische opleiding en wil dan ook een overtrek hebben met een strak dessin en niet te veel kleur. Dan past het altijd wel bij haar verder ook vrij rustige kamer, waarin alleen de trendy mint geverfde muur voor een fris kleuraccent zorgt. Het merk John Lewis spreekt haar aan, ook al is het wat minder strak en sereen dan ze gewend is.Oudste zoon heeft een New-York-kamer en daarbij past perfect het clochard dekbedovertrek van Snurk. Maar aangezien hij een kunstzinnige opleiding hoopt te gaan doen na de havo, was het met verf bespatte exemplaar ook wel leuk geweest. Jammer dat ze niks hebben met graffiti!En ook jongste zoon wordt verwend met Snurk beddengoed, toch echt mijn favoriet. Hij zeurt nog steeds over dino-behang en daar past zo’n dino-overtrek mooi bij. Maar Chewbacca uit Star Wars vind hij vast mooier, alhoewel we er eerst wel van schrokken zoals het ineens recht voor onze neus hing in de winkel.Ben jij ook zo gek op nieuw beddengoed? En wat zijn jouw favoriete merken? Was jij het eerst voor gebruik? Dat schijnt wel te moeten, maar ik vind vers beddengoed heerlijk slapen en zo glad gestreken krijg ik het nooit weer…

Dag Loes, hoi Marianne

 

Ik voel me schuldig. De flyer rolde vorige week in de bus en eigenlijk kon ik ‘m niet weggooien. Dus ging het bij de andere post in het brievenbakje op de gang. Het hoopvolle gezicht van de kandidaat waar ik bij de vorige verkiezingen op heb gestemd, gaat echter niet uit mijn gedachten. Loes Ypma van de Pvda is zo ongeveer de allerliefste politica die ik ken. Ze heeft met zachte hand, maar uitermate volhardend, de afgelopen vier jaar heel veel goed werk verricht op haar terrein: onderwijs en jeugdzorg. Gloedvol kan ze er over vertellen. Vorige week nog, op de basisschool van mijn jongste zoon waar de kinderen van groep 6 allemaal een eigen politieke partij hadden opgericht en vandaag ook een stem mochten uitbrengen.

Bij de vorige verkiezingen heb ik nog op haar gestemd, waarom nu niet? Tja, dat ligt beslist niet aan Loes, maar helemaal aan haar partij, de PvdA. Ik hoopte vier jaar geleden een verschil te kunnen  maken door in tegenstelling tot eerdere keren een stem uit te brengen op een partij die kans maakte in de regering te komen. En daarin slaagde, maar helaas op een enkele uitzondering na niet echt een stempel wist te drukken op het regeringsbeleid. Dat was wat mij betreft eens maar nooit weer. Politiek hoort niet te gaan om macht, maar om idealen, om mensen die zich willen inzetten voor andere mensen en de wereld om hen heen. Buiten de hokjes durven denken, dromen durven opschrijven, daar naar toe proberen te werken, dat zocht ik in een partij.

En dat vond ik bij de Partij voor de Dieren. Een frisse, groene, linkse partij die in tegenstelling tot vergelijkbare partijen (GroenLinks, SP) heel tevreden  is met haar plaats in de oppositiebanken. En van daaruit steeds meer weerklank vindt voor haar ideeën. Het enige minpuntje: de naam. Die had beter Partij voor de Aarde kunnen zijn. Maar goed, zoals een flyeraar fijntjes uitlegde, de naam van je geliefde ga je ook niet ineens veranderen. En Marianne Thieme heeft me prettig getroffen de paar keren dat ik haar de afgelopen tijd op televisie zag debatteren: bevlogen, sprankelend, doordacht.  Ik zie nu al uit naar haar boek De kanarie in de kolenmijn die ik cadeau krijg bij mijn lidmaatschap. Met handtekening van Marianne herself voorin 😉

PS Voor Loes hoop ik dat ze dankzij haar gedegen campagne genoeg voorkeurstemmen heeft opgehaald om toch weer in de Tweede Kamer te komen. Het is haar van harte gegund!

Ode aan mijn moeder op Internationale Vrouwendag

Mijn moeder is geen Dolle Mina. Nooit geweest ook. Ik kan me haar niet anders herinneren dan met een schort voor, nijver poetsend, de was ophangend, etend kokend voor haar dierbaren. Zonder mopperen en zeker zonder zich een sloof te willen noemen. Want op alle foto’s van vroeger zie ik de stijl terug die mijn moeder nog steeds heeft: de haren netjes in de krul en de kleding fris gewassen en gestreken. Aan haar lijf geen polonaise. En zeker ook geen acties voor de rechten van de vrouw. Zonde van de tijd, dan kun je beter ramen gaan zemen.

Toch herinner ik me uit mijn jeugd (jaja, lang geleden) iets over een stakingsactie van/voor huisvrouwen. Op het schoolplein spraken we er druk over. “Doet jouw moeder daar ook aan mee?” “Nee, en die van jou?” We vonden het maar raar. Moeders hoorden thuis te zitten met een kopje thee en een koekje. Dat onze moeders wellicht ooit andere dromen hadden gehad of nog steeds iets anders wilden, we konden het ons niet voorstellen.

Zoekend op internet ontdek ik dat de bewuste staking op 30 maart 1981 moet zijn geweest. Toen gingen vrouwen massaal de straat op om te demonstreren voor het recht op abortus: baas in eigen buik! Ja, die slogan herinner ik me nog wel. En ook hoe verontwaardigd ik was dat de partij van mijn vader, het CDA, hier tegen was. We voerden er heftige discussies over, wat het vuurtje aanwakkerde van mijn nog steeds grote politieke interesse. Leuk om de kiem hiervan zo weer terug te vinden. En goed me te realiseren dat de vrouwen van toen niet voor niets hebben gestreden.

Maar op andere gebieden dan? Ach, wat hebben vrouwen tegenwoordig nog te zeuren? We mogen werken en zorgen, precies in de verdeling die we zelf willen. We krijgen alle kansen qua opleiding en werk en verdienen (bijna) hetzelfde als mannen of soms zelfs een beetje meer. Ook op veel hoge posities zitten vrouwen, toch? Ik daag je uit: noem er eens drie? Alleen op echt belangrijke posities hoor, niet namen van actrices of zo. Zie je, dat is nog best een klus.

En dan hebben we het nog niet eens over de positie van vrouwen van andere afkomst hier in Nederland of over vrouwen in het buitenland. Daar kunnen we best wat vaker voor op de bres springen. Laten we dat vandaag op deze   Internationale Vrouwendag eens doen. En daar ook de rest van het jaar wat vaker bij stil staan. Want anno 2017 is vrouwenemancipatie nog helemaal niet zo vanzelfsprekend als bijvoorbeeld mijn dochters wel denken. Laat ze om te beginnen maar eens leren ramen zemen. En dan praten we daarna verder over de rechten van de vrouw 😉

 

 

 

Weekoverzicht 4/2017


Maandag 27 februari
De wekker staat vandaag weer eens op half 6. Niet voor mezelf, maar voor oudste zoon die de voorjaarsvakantie wel een mooi moment vindt om aan een nieuw baantje te beginnen. Dus niet uitslapen en lummelen deze week, maar de handen uit de mouwen op de aardappelen-, groente- en fruitafdeling van de supermarkt vlakbij. Ik maak van de nood een deugd en ga ook aan het werk, alvast wat dingen schrijven voordat jongste zoon aandacht vraagt. Die wil natuurlijk worden vermaakt vandaag en verder wil ik eindelijk het gordijn voor het decor van Sterallures afhaken. Dan kan ik daarna met de toitois aan de slag.

Dinsdag 28 februari
Facebook herinnert me er fijntjes aan dat we precies een jaar geleden in de voorjaarsvakantie een dag naar Texel gingen. Het was toen stralend mooi weer en er stonden volop sneeuwklokjes, narcissen en krokusjes in bloei. Nu steken er nog maar een paar sprietjes hun kopjes omhoog in de tuin. Net als ik kunnen ze maar aan één ding denken: zon! Jongste zoon gaat bij een vriendje spelen, dus kan ik verder werken aan het blad van Breiclub.nl. ’s Avonds kijken we een mooie stop-motion-film: Kubo,  over een jongetje dat een magische verhalenverteller blijkt te zijn. Dagelijks speelt hij de avonturen van zijn overleden vader na op zijn gitaar, waarbij de muziek wordt ggeïllustreerd met zichzelf vouwende, wonderschone animatiefiguren. Een geest uit het verleden dwingt hem op zoek te gaan naar de wapenuitrusting van zijn vader die hem zal helpen zijn grootvader (de maan) te overwinnen. Hierbij krijgt hij de hulp van twee ongebruikelijke metgezellen: een strenge witte aap en een maffe, heldhaftige kever.

Woensdag 1 maart
Mijn gebeden zijn verhoord: de zon schijnt! Het is 1 maart, dus het begin van de lente en ook nog Nationale Complimentendag. Ik maak jongste zoon een complimentje voor het feit dat hij zelf netjes zijn brood smeert, iets wat hij vooral bij het ontbijt meestal liever aan iemand anders overlaat. Na het ontbijt fietsen we lekker naar de markt, brengen een bezoekje aan de bibliotheek en strijken dan neer bij de plaatselijke ijssalon. In de krant stond dat deze vandaag voor het eerst zou open gaan en ja hoor: om 12 uur is het zover! Wat smaakt zo’n eerste ijsje in een pril zonnetje toch goddelijk. En om met jongste zoon te spreken: het ijs smelt niet zo snel met dit weer, dus kun je er extra lang van genieten!

Donderdag 2 maart
Voor vandaag hebben we kaartjes om de T-rex van Naturalis in Leiden eens van dichtbij te bekijken. We zitten echter (alweer!) zonder verwarming en warm water sinds gisteravond, dus we moeten eigenlijk op twee monteurs wachten: een van het energiebedrijf en een voor de cv-ketel. Gelukkig wil jongste dochter wel thuis blijven hiervoor, en kan ons uitstapje doorgaan. We worden verrast door de extra ‘dino’s die er in de expo zijn te zien en de vele leuke activiteiten die er rondom het thema T-rex zijn verzonnen. Zelfs in de museumwinkel zijn we een hele tijd zoet: wat een leuke dingen zijn hier te koop. Pas aan het einde van de middag zijn we weer thuis, waar de huiskamer gelukkig weer behaaglijk warm blijkt te zijn. Nu maar hopen dat dit keer het euvel voorgoed is verholpen!

Vrijdag 3 maart
Ook vandaag heb ik tussen de bedrijven door gelegenheid om creatief bezig te zijn. Maar goed ook, want ruim dertig toitois maken is een hele klus. Bij de Wibra (wat hebben ze  daar toch veel knutselspul en helemaal niet duur) vind ik leuke sleutelhangers en kralen waarmee ik mijn gehaakte dingetje (nee, ik verklap nog niets!) verder kan aankleden. ’s Avonds kijken we The Voice Kids, leuk met Ilse de Lange en Marco Borsato, onze favoriete juryleden.

Zaterdag 4 maart
Vandaag staat er traditioneel een uitstapje naar de bioscoop op het programma. Dat doen we iedere vakantie eigenlijk wel. Jammer dat we geen kans meer maken om de miljoenste bezoeker te worden van de plaatselijke bioscoop, maar wel lekker dat we maar vijf  minuten hoeven te fietsen voor we er zijn. De film Storm valt ons niet tegen: een mooi verhaal over een jongen die als drukkersknecht zijn vader helpt. Deze drukt echter een verboden tekst van Luther af en komt daarvoor in de gevangenis terecht. Er is welhaast een wonder nodig om hem nog daaruit te kunnen bevrijden…

Zondag 5 maart
Zeeland leek ons wel leuk om een dagje rond te banjeren en we hopen daarbij op net zo goed weer als vorig jaar op Texel. Helaas begint de lucht in Yerseke al te betrekken (gelukkig hadden we toen onze broodjes al op) en gaan we in Goes maar niet uit de auto vanwege een flinke regenbui. In Middelburg lijkt de lucht wat op te klaren  en is het zowaar koopzondag. Wat een leuke winkeltjes hebben ze hier, dat levert vast nog wel een keer een shoppingblog op. Ook het museumbezoek valt bij iedereen goed in de smaak, alhoewel de Zeeuwse bolus natuurlijk het allerlekkerste is van ons bezoek hier. Tot slot gaan we naar Veere en dat blijkt het klapstuk van de dag. Wat een schattig mooi plaatsje, wat een leuke winkeltjes (die op zondag zowaar nog tot 6 uur open zijn) en wat een vriendelijke mensen! Zelfs jongste zoon zegt dat hij hier wel wil wonen en stiekem denk ik dat ook. Zeker als ik op een van de ramen een verkiezingsposter zie van Groen Links. Verder domineerde namelijk de SGP nogal…

Pas op: T-rex in Town!

Gisteren waren we bij Naturalis in Leiden om daar het grote T-rex skelet te bekijken dat ze in Amerika hebben opgegraven. Zeer indrukwekkend vond ook onze jongste, die er met open mond omheen bleef lopen. Om zich daarna te storten op het dino-speelgoed en de andere activiteiten die je allemaal rondom het T-rex thema kon doen. Ook de museumshop was goed gevuld met leuk spul voor dino-fans. Benieuwd wat we voor souvenir mee naar huis namen? Lees dan maar snel door!

Of we het muurgrote Naturalisbehang met T-rex erop gaan bestellen is nog een twijfelpuntje, maar net als zoonlief  vond ik het wel mega stoer. En in de woonkamer wil ik dan wel een muurtje behangen met pollen in sepiatinten of slangenhuid, ook erg cool behang.

Als journalist ben ik natuurlijk gek op pennen. Ben benieuwd hoe het schrijft met zo’n botje tussen je vingers… 😉

Over botjes gesproken, jongste zoon heeft net als ik weinig geduld dus een dino opgraven gaat ‘m niet worden. Maar deze dino in elkaar zetten lukt waarschijnlijk nog net. En is met de fluor kleurtjes een echte eye-catcher.

Zachtjes gaan de dino-voetjes… Ik weet niet of een T-rex goed kon sluipen met zijn vreemde bouw en lompe lijf, maar op deze zachte sokken zal het je kind vast wel lukken.

It’s a kind of magic… Met deze set van Tiger Tribe kunnen eindeloos de prachtigste dino-tekeningen worden ingekleurd… Zodra de verf is opgedroogd verdwijnen de kleuren namelijk weer en kan je kind van voren af aan beginnen.


Ik verkocht ze al in mijn eigen speelgoedwinkel een paar jaar geleden, prachtige duurzame drinkbekers van Crocodile Creek. Natuurlijk is er ook eentje met een T-rex erop!

Nog zo’n mooi merk is Mudpuppy. We hebben thuis magneetjes met dino’s erop en zo’n zelfde soort is er nog steeds. Eindeloos speelplezier gegarandeerd.

Wat we zelf kochten? Eigenlijk niet eens zoveel, met een dino-fan thuis hebben we namelijk bijna alles al (behalve dat behang). Dus nam mama alleen een zakje T-rex thee mee.. en was zoonlief supertevreden met zijn souvenir-penny uit de automaat op de gang. We kenden het fenomeen al uit Amerika, maar je ziet het hier steeds vaker: apparaten waar je een 5-centje in kunt doen waarna je daar voor een euro een mooie herinneringsmunt van kunt maken. Het bewaarboekje heb ik inmiddels besteld. Te leuk om die straks helemaal vol te hebben.

Chapeau!

Hallo maart, hallo Nationale Complimentendag! Op de eerste dag van de lente mag het best eens worden gezegd: een groot compliment aan de zon dat ze er iedere dag weer voor ons is. Soms verstopt achter grijze wolken, soms spoorloos in een wolkbreuk of hagelbui, maar daar tussendoor toch altijd weer boven ons in de lucht met een stralende glimlach op haar gelaat.

Ze tovert langzaam aan steeds meer groen en bloemen tevoorschijn. Tussen de afgevallen bladeren die we hadden laten liggen voor de egels in onze tuin zie ik schuchter de kopjes van sneeuwklokjes, krokusjes en narcissen tevoorschijn komen. En ze tovert ook een frisse blos op onze gezichten, als we met de jassen aan dapper op een terrasje gaan zitten om de broodnodige vitamine-c mee te pikken. Met het eerste ijsje in de hand, dat weer net zo heerlijk smaakt als vorig jaar, een compliment aan de ijscoman!

Vandaag ook heel onbescheiden een compliment aan mezelf: omdat ik nu al een maand lang zo fanatiek aan het bloggen ben en al weer zo veel heb geleerd door de blogchallenge van Petra van Studio Schrijf. Die dan ook een groot compliment verdient voor haar inzet, ondanks tegenslagen hier en daar. En tenslotte ook een compliment aan de medebloggers in de groep: Tanja, Sarah, Henriette, Iete, Anja, Lonneke, Angelika, Carla, Jenny en alle anderen die ik nog vergeten ben: chapeau voor jullie mooie, lieve, leuke, ontroerende blogs de afgelopen maand en dank voor jullie steun. Samen komen we er wel 😉

Weekoverzicht 3/2017

Maandag 20 februari
Het is weer even in het gareel komen na het gezellige weekendje weg, maar gelukkig voelt het persberichten versturen voor onze musical niet als werk. Leuk om te zien dat de media het zo snel oppikken. Nu maar hopen dat er nog flink wat kaartjes worden verkocht voor de voorstellingen van 10, 11 en 12 maart!
Ik download de meesterlijke app van Zondag met Lubach en tref Alexander Pechtold. Hij laat zich naar hartelust voederen, maar al snel vraagt hij een schorsing aan van 6 minuten. Tja, dan is mijn aandacht natuurlijk weg. Maar even afwachten hoe lang hij het volhoudt met mij…

Dinsdag 21 februari
Alhoewel ik veel via internet bestel, loont het in sommige gevallen toch de moeite om zelf de winkels langs te gaan. Bijvoorbeeld om een goedkope outfit voor carnaval te scoren. Jongste zoon wil als The Joker uit Batman. Bij de Wibra slagen we uiteindelijk goed. Een groene pruik hadden ze niet meer, maar het raffia rokje voldoet vast ook prima, zodra de bloemen er af zijn dan 😉

Woensdag 22 februari
Voor SterAllures ga ik de winkels in het centrum langs, om te vragen of ze onze poster willen ophangen. Geen vervelende klus, maar het wordt helaas wel steeds kouder en natter buiten. Eenmaal weer thuis besluit ik lekker uitgebreid in bad te gaan. De nog ongelezen zaterdagbijlage van het AD ziet er interessant uit met een artikel over jonge veganisten op de cover. Met een hapje en een drankje erbij vermaak ik me wel een poosje. Maar wat een afknapper: het water blijkt ijskoud te zijn. Er is een probleem met de zonneboiler, zo blijkt al gauw als er hulptroepen zijn ingeschakeld. Na een half uurtje is het euvel verholpen en kan ik alsnog in bad.

Donderdag 23 februari
Alexander is dood! Ik had ‘m tijdens de lunch nog te eten gegeven, maar ’s middags was ik even druk, met jongste zoon naar vioolles en nog inkopen doen voor het scoutingkamp waar hij morgen naar toe gaat. En blijkbaar had Alexander toen net graag wat extra aandacht gewild… Toch sneu voor hem!

Vrijdag 24 februari
Sky’s outfit is een succes. Weer thuis om 14 uur is hij nog steeds hyper van alle festiviteiten op school. Veel tijd om uit te rusten is er echter niet. Er moet worden ingepakt en dan is het na het eten al weer tijd om op kamp te gaan.  Nadat we ‘m hebben uitgezwaaid, fiets ik naar het theater voor een bijeenkomst met vluchtelingen: Zing je Nederlands met me? Er zijn er maar een handjevol van buitenlandse afkomst, maar dat mag de pret niet drukken. Het is heerlijk om zo samen te zingen en op sommige momenten zelfs ontroerend, zeker als het mooie liedje van Claudia de Breij wordt ingezet: Mag ik bij je schuilen?

Zaterdag 25 februari
Bij Urban Shopper in Eindhoven had ik weer eens het merk Zuperzozial gespot en dat brengt me op het idee hiervan wat te bestellen als ontbijtservies. Al rondsnuffelend bedenk ik dat ik best een shoppingblog kan schrijven over onze nieuwe keukenspullen. Zo gezegd zo gedaan. Leuk dat ik zo mijn inspiratie weer kan doorgeven. En prettige bijeenkomst: zo’n middagje rondsurfen is dan ineens extra nuttig besteed. Ik zoek ook nog kleurtjes uit voor de toitois die ik wil gaan maken voor mijn collega’s van SterAllures. Het is goed gebruik om elkaar bij de première iets kleins, liefs, grappigs te geven en ik denk dat ik wel iets toepasselijks heb gevonden. Iedereen krijgt een ander kleurtje vanzelfsprekend 😉

Zondag 26 februari
Met mijn moeder en broer en diens gezin vieren we vandaag alsnog mijn verjaardag met een heerlijke pannekoekenmaaltijd in restaurant De Steenen Camer in Arnhem. We zijn net op tijd thuis voor het eerste verkiezingsdebat. Het is redelijk rustig zonder Rutte en Wilders erbij, maar om nou te zeggen dat je er echt veel wijzer van wordt, nee. Daarbij miste ik een vrouwelijke touch. Ineens zoemt de naam Marianne Thieme door mijn hoofd. Haar partij zou de Partij van de Aarde moeten heten, dan zou ik het wel weten. Ik vul maar eens de Stemwijzer in en kom inderdaad uit op de PvdD, met maar liefst 80 procent. Even hoog als de SP trouwens en GroenLinks scoort met 71 procent ook goed. Dus dat wordt nog even dubben tot 15 maart…